Reklama

Są wizytówką Limanowej

2016-06-15 11:08

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 25/2016, str. 6-7

Karol Sudor

– Dobrze się składa, że właśnie w niedzielę dziękczynienia obchodzimy srebrny jubileusz naszego Chóru Chłopięcego – powiedział ks. dr Wiesław Piotrowski, proboszcz parafii pw. Matki Boskiej Bolesnej, rozpoczynając Mszę św., którą pod przewodnictwem ks. dr. Roberta Tyrały (Prezydenta Międzynarodowej Federacji Pueri Cantores) sprawowało w limanowskiej bazylice 9 kapłanów!

Gospodarz miejsca podkreślał, że w czasie Eucharystii wspólnota dziękuje za tych, którzy założyli Chór Chłopięcy Bazyliki Matki Boskiej Bolesnej, za osoby i instytucje wspierające jego działalność i za wszystkich chórzystów śpiewających w zespole. W Mszy św. uczestniczyli licznie zebrani goście, w tym przedstawiciele Parlamentu RP, władz wojewódzkich, powiatowych, gminnych i miejskich, samorządowcy, byli chórzyści z rodzinami, rodzice chłopców śpiewających w chórze, nauczyciele, mieszkańcy miasta.

Głoszą Ewangelię

Zwracając się w czasie homilii do chórzystów, ks. Robert Tyrała przekonywał ich, że są posłani, aby szerzyć Bożą radość i przez śpiew ukazywać: – Że wiara jest mocniejsza niż wątpienie, że nadzieja jest silniejsza niż beznadziejność, że miłość jest mocniejsza niż śmierć. Jakże te słowa odnoszą się do was, którzy kiedyś byliście w chórze, którzy jesteście dzisiaj, którzy przez muzykę chcecie oddawać chwałę Bogu i głosić Ewangelię Jezusa – mówił ks. Tyrała.

O oprawę muzyczną Eucharystii zadbali jubilaci. Natomiast wspólnie z Pueri Cantores Cracovienses Archidiecezjalnej Szkoły Muzycznej w Krakowie i Orkiestrą Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w Nowym Sączu Chór Chłopięcy zaprezentował koncert – „III Litanię Ostrobramską” Stanisława Moniuszki. Muzyków wsparli soliści: Magdalena Pikuła (sopran), Małgorzata Dębowska (mezzosopran), Szymon Fecica (tenor) i Andrzej Biegun (bas). Dyrygowała Halina Dyczek – założycielka obchodzącego jubileusz chóru. Bezpośrednio po koncercie p. dyrygent wyznała: – Gdyby nie Pan Bóg, który tym chórem kieruje, nie byłoby niczego. To właśnie Bogu niech będą dzięki za wszystko! A zwracając się do byłych i obecnych chórzystów, powiedziała: – Dziękuję wam, bo bez was to moje życie byłoby na pewno inne. Ale nie mówię, że lepsze. Na pewno uboższe.

Reklama

Nawiązując do początków, były proboszcz limanowskiego sanktuarium ks. Józef Poręba opowiadał „Niedzieli”: – Któregoś dnia pani Halina przyszła do kancelarii i zapytała, czy moglibyśmy założyć chór chłopięcy. Oczywiście, nie miałem żadnych obiekcji. Przyjąłem propozycję z radością. I tak się zaczęło.

Wśród byłych chórzystów spotkałam ks. Rafała Nowaka, który z Austrii specjalnie przyjechał na jubileusz. Kapłan wspominał: – Gdy dowiedziałem się, że powstaje taki chór, pomyślałem, że spróbuję. I tak myślę, że dla nas wszystkich, którzy wtedy trafiliśmy do chóru, najważniejsze było to, iż staliśmy się grupą dobrych przyjaciół, a śpiewanie było przy okazji.

Wychowują

Ks. Artur Ważny, jeden z pierwszych asystentów kościelnych, także zapamiętał przyjaźnie, jakie się zawiązywały między chłopcami, ale też ich rodzicami. Zapewnia, że te relacje przetrwały: – Spotykamy się, rozmawiamy. Chórzyści są mężami, ojcami. Wiem, że niektórzy bardzo chcą, aby ich dzieci też śpiewały w chórze, bo dobrze pamiętają ten okres, kiedy mogli realizować swe pasje, jednocześnie tworzyć więzi, które przetrwały.

Wszyscy moi rozmówcy podkreślali wychowawczą funkcję chóru. Dla śpiewających w nim chłopców ze szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych zespół jest miejscem kształtowania charakterów. Reprezentująca zarząd Stowarzyszenia Chóru Kazimiera Wrona zauważa: – Chłopcy najczęściej spędzają czas przy komputerze. Tymczasem stałe próby są okazją, żeby od niego odejść. Podkreśla też: – Udział w uroczystościach, śpiewanie pieśni patriotycznych, wyjazdy do miejsc historycznych to są okazje, aby poznawać przeszłość Polski, aby uczyć miłości do Ojczyzny.

Ks. Józef Poręba dodaje, że dopiero teraz, gdy na emeryturze zamieszkał w domu katechetycznym, gdzie odbywają się próby, słyszy, jak chórzyści pracują. Zauważa, jak wiele wysiłku pani dyrygent i kolejnych roczników przychodzących do zespołu, wymaga piękne śpiewanie. Na walor formacyjny zwraca uwagę także ks. Artur Ważny: – Pani Halinie i księżom asystentom zawsze zależało na formacji duchowej. W trakcie wyjazdów jest realizowany program rekolekcyjny, a dodatkowo – muzyczny.

Halina Dyczek też podkreśla rolę wychowawczą: – Chórzyści uczą się współpracy, norm, których należy przestrzegać. Oni przychodzą do nas jako kilkuletni chłopcy. Czasem to jest żywioł trudny do opanowania (śmiech), a żegnają się z chórem odpowiedzialni, ukształtowani ludzie. Dla Pani Dyrygent właśnie zmiany, dokonujące się w chórzystach, stanowią powód do radości i satysfakcji: – Widzę, jak się rozwijają, jak się zmienia ich sposób postępowania. Oni uczą się, że pracą, poważnym podejściem do tematu naprawdę można wiele osiągnąć. Halina Dyczek dodaje, że z ponad 400 chłopców, którzy śpiewali w chórze, 90 proc. poszło na studia!

Ubogacają świat

W trakcie uroczystości, której druga część odbyła się w sanktuaryjnym Domu Pielgrzyma, była okazja do podziękowań i wręczenia licznych odznaczeń. To najwyższe otrzymała Halina Dyczek, której Prezydent RP Andrzej Duda przyznał Złoty Krzyż za zasługi dla kultury polskiej, a Kazimiera Wrona otrzymała medal Polonia Minor przyznany przez Urząd Województwa Małopolskiego za wzbogacanie życia kulturalnego i pobudzanie wrażliwości artystycznej mieszkańców regionu.

Podkreślano reprezentacyjny charakter chóru, który stał się wizytówką miasta. Burmistrz Limanowej Władysław Bieda dziękował Halinie Dyczek, stowarzyszeniu chóru, byłym i obecnym chórzystom, ich rodzicom i podkreślał: – Przez 25 lat Chór Chłopięcy ubogacał wiele różnych uroczystości zarówno religijnych jak i patriotycznych na terenie miasta, w Polsce i za granicą. Dziękujemy za promocję Limanowej we wszystkich tych stronach, gdzie chór koncertował.

Kustosz sanktuarium ks. Wiesław Piotrowski zauważa: – Chór koncertuje poza Limanową, rozsławiając imię naszego miasta, a przede wszystkim upowszechniając kult Matki Bożej Bolesnej. Jestem przekonany, że ten duch maryjny, którego chłopcy wynieśli z pracy podczas ćwiczeń, będzie przez nich umacniany i przekazywany kolejnym pokoleniom tam, gdzie będą studiować, pracować, mieszkać. Proboszcz dodaje, że 25-lecie chóru wpisuje się w Złoty Jubileusz koronacji Cudownej Figury Matki Boskiej Bolesnej, do którego parafia się przygotowuje.

Tagi:
chór

Śpiewają od dwudziestu lat

2019-12-04 07:37

Krzysztof Zaremba
Edycja świdnicka 49/2019, str. II

W sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na wałbrzyskim Podzamczu odprawiona została uroczysta Msza św. w intencji Chóru „Millenium”, który od dwudziestu lat działa przy tutejszej parafii Podwyższenia Krzyża Świętego

Beata Mucha
Chór „Millenium”

Eucharystii przewodniczył i kazanie wygłosił ks. proboszcz dr Jan Gargasewicz. Przybliżył historię chóru Millenium, jego działalność i sukcesy w kontekście obchodzonego 22 listopada wspomnienia św. Cecylii, patronki muzyków kościelnych. W uroczystościach jubileuszowych oprócz Chóru „Millenium” wzięły udział trzy inne zaproszone wałbrzyskie chóry: „Magnificat”, którym kieruje Agnieszka Skirucha, Zespół Ludzie Jana Pawła II Beaty Muchy oraz chór Niemieckiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego w Wałbrzychu „Freundschaft” pod dyrekcją Marii Zuchantke.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Olga Tokarczuk odebrała dyplom i medal noblowski z rąk króla Szwecji

2019-12-10 20:13

wpolityce.pl

Laureatka Literackiej Nagrody Nobla za rok 2018, Olga Tokarczuk, odebrała dyplom i medal noblowski z rąk króla Karola XVI Gustawa. Ceremonia noblowska odbywa się we wtorek w filharmonii sztokholmskiej.

wikipedia.org

Laureaci Nagrody Nobla dostają złote medale z wygrawerowanym wizerunkiem fundatora Alfreda Nobla oraz łacińską inskrypcją „Inventas vitam iuvat excoluisse per artes”. Są one wykonane ręcznie z 18-karatowego złota i ważą 175 gramów. Dyplomy są wykonane ręcznie przez artystów, jest na nich zdjęcie, imię i nazwisko laureata oraz cytat z uzasadnienia przyznania Nagrody Nobla.

Olga Tokarczuk została poproszona o odebranie wyróżnienia przez Pera Waesterberga z Akademii Szwedzkiej, który wcześniej wygłosił laudację na cześć noblistki.

Pani Tokarczuk, Akademia Szwedzka gratuluje wam. Proszę o odebranie Literackiej Nagrody Nobla z rąk jego królewskiej mości króla Szwecji — powiedział Waesterberg po polsku.

Polska pisarka - ubrana w czarną, aksamitną suknię do ziemi - wyszła na scenę sztokholmskiej filharmonii jako dziesiąty noblista. Ceremoniał ma związek z kolejnością dziedzin nagrody zapisanych w testamencie Nobla.

Podczas odbierania przez polską noblistkę medalu i dyplomu wszystko przebiegło zgodnie z planem, także zapisany w protokole trzykrotny ukłon, który nie udał się w 1996 r. Wisławie Szymborskiej. Poetka w tym właśnie momencie ceremonii pomyliła się. Olga Tokarczuk swoje trzy ukłony wykonała bez pomyłek.

Polska literatura błyszczy w Europie – ma w swoim dorobku już kilka Nagród Nobla, a teraz przyszła pora na kolejną, tym razem dla pisarki o światowej renomie i niezwykle rozległym wachlarzu zainteresowań, łączącej w swej twórczości elementy poezji i humoru. Polska, rozdroże Europy, być może nawet jej serce – Olga Tokarczuk odkrywa historię Polski jako kraju będącego ofiarą spustoszenia dokonanego przez wielkie siły, lecz również posiadającego swoją własną historię kolonializmu i antysemityzmu. Olga Tokarczuk nie ucieka od niewygodnej prawdy, nawet pod groźbą śmierci — mówił Per Waesterberg z Akademii Szwedzkiej w laudacji na cześć Olgi Tokarczuk.

Jego zdaniem twórczość Tokarczuk cechuje „połączenie twardej rzeczywistości z ulotną nierealnością, wnikliwa obserwacja i zafascynowanie mitologią”. Cechy te „czynią z niej jednego z najbardziej oryginalnych prozaików naszych czasów, postrzegających rzeczywistość na nowe sposoby”.

Olga Tokarczuk jest wirtuozem w kreowaniu postaci, potrafi uchwycić je w momencie ich ucieczki od codziennego życia. Pisze o tym, o czym nie pisze nikt inny: „o nieznośnej i ogromnej osobliwości tego świata” — wyjaśnił Waesterberg.

Jej powieść „Bieguni” to niezwykle różnorodny opis podróży, poruszania się po pasażerskich poczekalniach i hotelach, to spotkanie z bohaterami, o których wiemy bardzo niewiele, a także zbiór pojęć ze słowników, baśni i dokumentów. Tokarczuk wzajemnie przeciwstawia naturę i kulturę, rozum i szaleństwo, męskość i kobiecość, z prędkością sprintera przekracza społecznie i kulturowo wytworzone granice — podkreślił.

Jej mocna i bogata w idee proza to nomadyczna wędrówka przez około 15 książek. Wioski będące w nich miejscem akcji stają się centrum wszechświata, miejscem, w którym losy poszczególnych bohaterów wplatane są w wątki baśniowe i mitologiczne. Żyjemy i umieramy w opowieściach innych osób, gdzie na przykład Katyń raz może być zwykłym lasem, a raz miejscem masakry — ocenił Waesterberg.

„Księgi Jakubowe” laudator nazwał „największym dziełem” pisarki. Dodał, że „z podtekstu utworu przebija się żydowskie pochodzenie Tokarczuk oraz jej nadzieja na Europę bez granic”.

Przyszłe pokolenia będą sięgać po owe tysiącstronicowe arcydzieło autorstwa Tokarczuk i odkrywać w nim nowe bogactwo, którego dziś jeszcze wystarczająco nie dostrzegamy. Widzę, jak Alfred Nobel kiwa z uznaniem głową w swoim niebie — podsumował Per Waesterberg.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem