Sekretariat Generalny Synodu opublikował raporty dotyczące prac kolejnych grup roboczych, powołanych przy okazji Synodu o Synodalności. Grupa nr 6 zajmowała się tematem relacji pomiędzy biskupami, wspólnotami zakonnymi i ruchami oraz stowarzyszeniami. Natomiast przedmiotem refleksji grupy nr 7 było przygotowanie, przebieg i recepcja wizyt ad limina apostolorum – zaktualizowane w świetle konstytucji apostolskiej Praedicate Evangelium. Wnioski, przygotowane przez grupy są propozycjami, przedstawionymi Ojcu Świętemu, a nie decyzjami, które już zapadły i odzwierciedlają szerokie konsultacje, przeprowadzone w Kościele na różnych jego szczeblach.

Włączyć świeckich w wizyty ad limina

Propozycje dotyczące wizyt ad limina, które biskupi odbywają w ustalonych terminach i których głównymi elementami jest pielgrzymowanie do grobów apostołów, spotkanie z Ojcem Świętym i rozmowy w poszczególnych dykasteriach Kurii Rzymskiej, dotyczą przede wszystkim tego, by jeszcze bardziej zadbać o ich duchowy wymiar, a także o to, aby miały one konkretne oddziaływanie na Kościoły lokalne.

Grupa robocza zachęca, by raport wstępny, przygotowywany przed wizytą ad limina i przesyłany do Watykanu, powstawał z większym zaangażowaniem diecezjan, włączanych w ten proces przez biskupa diecezjalnego. Jedną z sugestii jest też to, by w samych wizytach brali udział przedstawiciele diecezji, towarzyszący biskupom, zwłaszcza osoby, które włączały się w przygotowanie raportu.

Ważna jest też informacja zwrotna po odbytej wizycie. Konferencje episkopatów miałyby otrzymywać sprawozdania z instytucji kurialnych, w których gościły, a biskup diecezjalny i ewentualne osoby towarzyszące mu, powinni zdać sprawę z tej wizyty lokalnej wspólnocie. Wizyta powinna nieść za sobą dalsze działania i refleksje, a okresowo miałaby też być powoływana komisja kościelna, oceniająca cały proces.

Stabilniejsza współpraca na linii biskupi – ruchy i stowarzyszenia – zakony

Z kolei wśród wniosków grupy roboczej nr 6 znajduje się m.in. potrzeba opracowania teologiczno-prawnych kryteriów rozeznawania, dotyczącego zatwierdzania nowych ruchów, stowarzyszeń i instytutów życia apostolskiego. W każdej diecezji miałby też zostać powołany delegat ds. życia konsekrowanego, a instytutom, przeżywającym trudności, związane m.in. ze spadkiem powołań czy zamykaniem wspólnot, powinno zostać zaoferowane dedykowane wsparcie i towarzyszenie.

Pogłębienie relacji potrzebne jest też pomiędzy konferencjami episkopatów a konsultami wyższych przełożonych zakonów. Wśród sugestii są m.in. wspólne rekolekcje i obchody jubileuszy, współpraca podczas przygotowania wizyt ad limina, a także jasne protokoły dotyczące wspólnych działań duszpasterskich, oraz obecności świeckich i konsekrowanych przedstawicieli ruchów i wspólnot w organach episkopatów.

Potrzeba także większego włączenia ruchów, wspólnot i stowarzyszeń w życie Kościoła lokalnego, zarówno poprzez wspólne działania duszpasterskie, jak też poprzez uwzględnienie tej różnorodności w formacji stałej i seminaryjnej. U podstaw leży jednak przede wszystkim zmiana mentalności na bardziej otwartą, która może dokonać się poprzez osobiste spotkania.