Pierwsze czytanie mszalne z mocą podkreśla, że prawdziwa mądrość pozwala się znaleźć tym, którzy jej szukają, a zatem nie jest dostępna dla tych, którzy ją lekceważą czy nią gardzą. Co więcej, „uprzedza tych, co jej pragną, wpierw dając się im poznać”. Potwierdza to piękny obraz mądrości, która czuwa u drzwi i staje się udziałem pragnących jej od świtu, a więc stale. Pozyskana na samym początku dnia prawidłowo ustawia życie człowieka i podtrzymuje w nim to, co najważniejsze i najcenniejsze. Jest darem, który otrzymujemy, ponieważ pragnąc go, o nim rozmyślamy i na niego się otwieramy. Nie przychodzi za darmo, ale jako owoc dobrego nastawienia oraz wytrwałej umiejętności rozróżniania i wybierania tego, co dobre.

Słowa Psalmu 63, z którego pochodzi również responsoryjne zawołanie: „Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza”, doskonale wyrażają potrzeby ludzkiego serca i przedstawiają je Bogu. Człowiek stęskniony za Bogiem został porównany do ziemi zeschłej i pragnącej wody. Bóg zawsze wychodzi naprzeciw tym, którzy Go szukają, a pozwalając im się odnaleźć, obficie obdarza swoimi łaskami. Dlatego prośba, w której wyraża się wielka ufność, idzie w parze z dziękczynieniem i wysławianiem Bożej dobroci.

Mądrość, a wraz z nią ufność wobec Boga, nie ogranicza się do wymiaru doczesności, lecz otwiera nas ku wieczności. Nie poprzestaje na pragnieniu i prowadzeniu dobrego życia, które – wcześniej czy później – na pewno się skończy. Człowiek byłby jednak najnieszczęśliwszym ze stworzeń, gdyby zbliżając się nieuchronnie ku śmierci, upatrywał w niej absolutny koniec. Apostoł Paweł w Pierwszym Liście do Tesaloniczan, który jest najstarszym pismem w kanonie Nowego Testamentu, napisanym przed powstaniem czterech Ewangelii, uwypukla nierozerwalny związek między zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa i naszym: „Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim”.

Listopad sprzyja poważnej zadumie nad sensem i przeznaczeniem naszego życia. Dobitniej niż kiedykolwiek przemawia do nas przypowieść o dziesięciu pannach – pięciu roztropnych i pięciu nierozsądnych. Nawiązując do starożytnych realiów, pozostaje bardzo aktualna. Zastanawia zwłaszcza obraz śmierci: została przedstawiona jako pan młody, a więc bez lęku i rozpaczy, lecz z nadzieją. Taka postawa wobec śmierci charakteryzuje świętych. Przybycie pana młodego to początek weselnej radości każdego, kto dzięki trwałej czujności posiadł mądrość, a zarazem czas sprawiedliwego sądu nad tymi, którzy w swoich wyborach życiowych lekceważyli mądrość i ją odrzucali. Przypowieść Jezusa to zachęta do wytrwałej wierności Bogu oraz poważne ostrzeżenie dla ludzi, którzy żyją tak, jakby Boga nie było. Prawdziwa mądrość polega na uznaniu tej prawdy i potwierdzaniu jej własnym postępowaniem.