Reklama

800 lat bł. Wincentego Kadłubka w Jędrzejowie

Wybrał klasztor i surową regułę

2018-09-12 10:43

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 37/2018, str. VI

TD
Abp Marek Jędraszewski, bp Jan Piotrowski, bp Marian Florczyk, bp Krzysztof Nitkiewicz podczas jubileuszowej Mszy św. u cystersów

W archiopactwie cysterskim w Jędrzejowie 26 sierpnia odbył się ostatni etap uroczystości jubileuszowych z okazji przybycia do Jędrzejowa osiem wieków temu biskupa krakowskiego Wincentego Kadłubka. Wybitny mąż stanu i uczony miał wówczas 70 lat, przyszedł boso i na piechotę, aby w cysterskim habicie i w surowej regule rozpocząć inny – ostatni etap służby Kościołowi i ojczyźnie. Tu zmarł 8 marca 1223 r. i tu przechowywane są jego relikwie, przeniesione w 1633 r. do specjalnie wzniesionego mauzoleum.

Na uroczystość jubileuszową licznie stawili się mieszkańcy Jędrzejowa. Odczytano list Agaty Wojtyszek – wojewody świętokrzyskiego, w niedzielnej Eucharystii uczestniczyli również posłanka Parlamentu Europejskiego Beata Gosiewska oraz posłowie Anna Krupka i Krzysztof Lipiec.

Jubileuszowej Sumie w archiopactwie przewodniczył następca biskupa Kadłubka – metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski. Przy ołtarzu towarzyszyli mu: biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz, biskup kielecki Jan Piotrowski, biskup pomocniczy kielecki Marian Florczyk oraz opaci cysterscy i księża z dekanatu jędrzejowskiego.

Reklama

Przejściu procesji z relikwiarzem towarzyszyła pieśń „Bądź pozdrowiony, wielki nasz patronie”; zebranych powitał opat jędrzejowski o. Edward Stradomski. – Gromadzimy się, by oddać cześć patronowi sanktuarium i miasta oraz prosić Boga o rychłą jego beatyfikację – mówił.

W homilii abp Jędraszewski przypomniał życie i zasługi bł. Kadłubka dla historiografii polskiej, kultury polskiej i Kościoła. Cytował myśli i tezy bł. Wincentego, wskazując na ich aktualność.

– Padając tutaj w głębokim uniżeniu na twarz i prosząc o przyjęcie do braci cystersów, przynosił ze sobą cały ciężar niełatwego doświadczenia, co znaczy służyć Kościołowi, służyć ojczyźnie w osobach książąt, Kazimierza Sprawiedliwego i Leszka Białego – mówił. Zaznaczył, że Kadłubka otaczała sława uczonego („nazywano go mistrz Wincenty”) łączona ze służbą Kościołowi, mówił o znaczeniu największego dzieła bp. Wincentego – „Kronik Polaków”, pisanych w formie dialogu, doskonałą – „wykwintną”, łaciną. – Sława, jaką się cieszył zawiera się w sformułowaniu „pierwszy historyk” – mówił abp Jędraszewski. Wśród zasług wymienił także dzieło odnowy Kościoła na terenach ówczesnej Polski, wdrażanie postanowień Soboru Laterańskiego IV, troskę o kult Eucharystii i płomień wiecznej lampy (wówczas) świecy na Wawelu.

– Wybrał klasztor i surową regułę mnichów cysterskich, by pośród modlitwy i ofiary z siebie budować dalej Królestwo Boże i nie zatracić z pola widzenia tego, co mu leżało na sercu – dobra ojczyzny (...). W Kronice Polaków wykładał poglądy, które stanowią kościec i kręgosłup naszego polskiego patrzenia, czym jest ojczyna i jakie miejsce zajmują w niej obywatele. Ojczyzna była dla niego Rzeczpospolitą czyli rzeczą wspólną wszystkich, rządzących się prawem stanowionym – przypomniał te pionierskie wówczas poglądy abp Jędraszewski. Zauważył, że bł. Wincenty analizował pojęcie wolności Polaków, tożsamości narodowej, sprawiedliwości społecznej i ojczyzny.

„Każde państwo zgodą kwitnie, a nie kłótniami…”, „Nie pomnożyć tego, co można, tyle znaczy, co pomniejszyć” – uczył osiem wieków temu Wincenty Kadłubek, pisząc w Jędrzejowie ostatnią czwartą część swojej Kroniki. – Po ośmiu wiekach jest to wciąż aktualne przesłanie – podkreślił abp Jędraszewski.

Zwieńczeniem obchodów jubileuszowych był tego dnia finał XXIV Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej. Wieczorem odbył się koncert dedykowany św. Janowi Pawłowi II w 40. rocznicę pontyfikatu oraz bł. Wincentemu Kadłubkowi.

Niedzielną uroczystość w Jędrzejowie poprzedziło triduum, z codziennymi Mszami św., różańcem w alejach klasztornych, terenową Drogą Krzyżową i procesją do Kopca Spotkania, gdzie 800 lat temu francuscy mnisi witali biskupa Wincentego.

Triduum rozpoczęło się w czwartek 23 sierpnia, wieczorną Mszą św., której przewodniczył kanclerz kieleckiej Kurii ks. Adam Perz. Odmawiano litanię do bł. Wincentego Kadłubka, była możliwość ucałowania relikwii, procesja z relikwiami po klasztornych alejach. W piątek 24 sierpnia uroczystościom i wieczornej Drodze Krzyżowej przewodniczył ks. Dariusz Gącik – wikariusz generalny w Kielcach, a w sobotę 25 sierpnia – Mszy św. i procesji do Kopca Spotkania – bp Marian Florczyk.

Ostanie miesiące w Jędrzejowie z racji jubileuszu były bogate w wydarzenia poświęcone bł. Wincentemu, m.in. konferencje naukowe, konkursy, wystawy, spektakle teatralne. Wincenty Kadłubek urodził się ok. 1150 r. w Karwowie k. Opatowa. Odbył studia w Paryżu i Bolonii, był kapelanem i doradcą panujących, scholastykiem katedralnej szkoły krakowskiej i kolegiaty w Sandomierzu. W 1208 r. został biskupem krakowskim. Był prawdziwym synem ówczesnej Europy, światłym, wykształconym historiografem i kronikarzem, zwolennikiem reform w Kościele polskim i w kraju. Brał udział w Soborze Laterańskim IV i wprowadzał jego reformy. Zmarł 8 marca 1223 roku w Jędrzejowie.

„Pierwszy” to liczebnik, który wciąż towarzyszy charakterystyce mistrza Wincentego. Był pierwszym cystersem Polakiem. Jest uznawany za jednego z pierwszych Polaków o randze uczonych i pisarzy. Jego prekursorska Kronika uważana jest za fundamentalny pomnik literatury narodowej, gdyż oddziałała w dużym stopniu – bezpośrednio lub pośrednio – na rozwój całej kultury polskiej. Pisząc traktat o dziejach własnego kraju, Kadłubek wprowadził do rodzimej tradycji dziedzictwo cywilizacyjne starożytnej Grecji i Rzymu, co stało się trwałym elementem kultury polskiej.

Tagi:
jubileusz Msza św.

Chorzy modlili się w Wieluniu

2019-09-10 18:51

Zofia Białas

Tegoroczny Dekanalny Dzień Chorych w Wieluniu miał miejsce 10 września. W tym dniu chorzy z dekanatów NMP Pocieszenia w Wieluniu, św. Wojciecha BM w Wieluniu i Dekanatu Osjakowskiego modlili się wraz z ks. bpem Antonim Długoszem w kolegiacie wieluńskiej – Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia.

Zofia Białas

Zgodnie z tą tradycją, we wrześniu i październiku w archidiecezji częstochowskiej odbywają się pielgrzymki ludzi chorych i starszych na kalwarie i do sanktuariów maryjnych. Chorzy przybywają wtedy do wyznaczonych sanktuariów i modlą się wspólnie ze swoimi kapłanami i biskupami.

Zobacz zdjęcia: Dekanalny Dzień Chorych w Wieluniu

Przybyłych na Eucharystię chorych przywitał ks. Jacek Zieliński – dziekan Regionu Wieluńskiego. Mszę św. odprawił ks. bp Antoni Długosz. W homilii, zwracając się do chorych, mówił: dziękuję wam za przybycie i za waszą wierność Chrystusowi w cierpieniu, za to, że mimo doświadczeń trwacie przy Nim tak jak w Drodze na Golgotę trwała Matka Boża. Zawiedli apostołowie. Ona stanęła pod Krzyżem i wysłuchała testamentu ( Synu, oto Matka twoja), dlatego dziś ze swoimi cierpieniami przychodzimy do Jej sanktuariów, podobni tym, co przyszli na równinę by posłuchać Jezusa - „ Przybyli, żeby Go posłuchać i doznać ulgi w różnych dolegliwościach. I ci, których dręczyły złe duchy, również wracali do zdrowia” (Ewangelia wg św. Łukasza – Napływ ludu:6, 17-19).

Przychodzimy i ofiarujemy swoje cierpienia Bogu i pokornie wypowiadamy słowa Modlącego się w Ogrójcu przed męką Jezusa: „ Ojcze, jeśli chcesz, weź ode Mnie ten kielich, lecz niech się dzieje Twoja wola nie moja”.

Po Eucharystii wierni, kapłani i ks. bp modlili się za chorych przy wystawionym Najświętszym Sakramencie. Po adoracji ks. bp Najświętszym Sakramentem pobłogosławił wszystkich obecnych. Zwieńczeniem wspólnej modlitwy było spotkanie przy ciastku i herbacie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Matka Boża Bolesna

2019-09-15 14:19

Arkadiusz Bednarczyk

Wielkie współczucie dla cierpień Maryi zaowocowało w przeszłości dwukrotnym wspominaniem Jej boleści. W starej diecezji kolońskiej już w 1423 r. obchodzono „Współcierpienie Maryi dla zadośćuczynienia za gwałty, jakich dokonywali na kościołach katolickich huszyci”. To lokalne święto zwane później świętem Siedmiu Boleści Matki Bożej, obchodzono początkowo w piątek po trzeciej Niedzieli Wielkanocnej. W roku 1727 papież Benedykt XIII rozszerzył je na cały Kościół i przeniósł na piątek przed Niedzielą Palmową. Natomiast wrześniowe święto wywodzące się od zakonu serwitów (o którym za chwilę) zostało na początku XIX stulecia rozszerzone na cały Kościół przez papieża Piusa VII, a w sto lat później oficjalnie wprowadzono święto Matki Bożej Bolesnej na 15 września w całym Kościele powszechnym.

Arkadiusz Bednarczyk

Stabat Mater

Pierwszy ołtarz, którym uczczono Matkę Bożą Bolesną, powstał w Europie średniowiecznej już w XIII stuleciu w niemieckim klasztorze cystersów w Schonau, nekropolii niemieckich królów z dynastii Staufów. Kiedy Maryja we łzach prosiła o zakończenie bratobójczych wojen we Florencji, sześciu poruszonych jej wizją florenckich kupców założyło w 1233 r. wspomniany zakon serwitów, który posiadał szczególną cześć dla Matki Bożej Bolesnej.

Doskonale wszystkim znany utwór „Stabat Mater”, który napisał średniowieczny franciszkanin Jacopone da Todi, a do którego muzykę komponowali znakomici artyści tacy jak Dworzak, Haydn, Penderecki, niezwykle sugestywnie ukazuje cierpienia Matki Bożej. W sztuce Matkę Bożą Bolesną przedstawiano na trzy sposoby. Najwcześniejsze wyobrażenia ukazywały stojącą Matkę pod Krzyżem, na którym umierał Jej Syn. Było to tzw. Stabat Mater Dolorosa - stała Matka Boleściwa. I taka piękna figura zachowała się w przemyskim Muzeum Archidiecezjalnym, stanowiąc część późnogotyckiej Grupy Pasji z XVI stulecia, z kościoła w Kosinie. Z przełomu XIV i XV wieku pochodzą wizerunki tzw. Piety, czyli Matki trzymającej na kolanach swojego Syna już po zdjęciu z Krzyża. Scena ta jest szczególnie przejmująca, ponieważ na kolanach Matki spoczywa martwe już ciało Syna, które Matka tuli do serca lub głaszcze martwą głowę. A zapłakane oczy Matki, która wznosi je w niemym błaganiu i rozpaczy w górę, starają się szeptać proste i przejmujące pytanie: dlaczego.

Dlaczego siedem mieczy boleści?

I wreszcie trzecią formą są ujęcia samotnej postaci Bolesnej Matki z motywem miecza lub siedmiu mieczy przeszywających Jej serce. Są nimi: Proroctwo Symeona, Ucieczka do Egiptu, Zgubienie Jezusa, Spotkanie z Jezusem na Drodze Krzyżowej, Ukrzyżowanie i śmierć Jezusa, Zdjęcie martwego Syna z krzyża Złożenie Syna do grobu. Forma ta w Polsce pojawia się na początku XVI stulecia. W urokliwym kościółku Świętego Ducha w Sokołowie Małopolskim, wśród wysokiej klasy obrazów przywiezionych z Włoch przez hrabiego Jana Władysława Zamoyskiego znajdziemy XVIII-wieczny wizerunek Matki Bożej Bolesnej z siedmioma mieczami boleści. Podobne przedstawienie, z tym, że w postaci figurki, znajduje się w kościele parafialnym w Żołyni. Na ogół najbardziej znanym przedstawieniem tego typu jest Smętka Dobrodziejka z krakowskiego klasztoru Franciszkanów z początku XVI stulecia. Ten typ ikonograficzny na ogół przedstawia cierpiącą Matkę w postawie nieco pochylonej, załamującej ręce, z oczyma zaczerwienionymi od łez, wraz z przeszywającym Jej serce mieczem - symbol boleści. W leżajskiej bazylice Bernardynów znajdujemy na korytarzu przed zakrystią przepiękne malowidło wyobrażające Mater Dolorosa. To przeszyte mieczem serce Maryi w połączeniu z trzymanym na kolanach martwym Jezusem. Starodawne malowidło podpisano m.in. „Mieczem w swe serce raniona Dziewica Matka Jego, cierpi Matka Syn umarł dla Ciebie Grzeszniku”. Stabat Mater Dolorosa - stojąca pod krzyżem Maria najczęściej ze św. Janem i Marią Magdaleną stanowi element obecnych od średniowiecza tzw. Belek tęczowych lub Grup Ukrzyżowania. Taki typ widzimy również na pięknych obrazach, jak choćby umieszczone w prezbiterium jarosławskiego kościółka Świętego Ducha XVII-wieczne malowidło, na którym widoczna jest Matka Jezusa, św. Jan oraz Maria Magdalena.

Córki Matki Bożej Bolesnej

O ile uboga byłaby działalność Kościoła na ziemi przemyskiej, gdyby nie codzienne posługiwanie „brązowych siostrzyczek”, Córek Matki Bożej Bolesnej, znanych pod nazwą Serafitek. Zapewne wielu z Czytelników pamięta uśmiechnięte, choć nieco zmęczone nie zawsze poprawnym zachowaniem swoich uczniów, „brązowe” siostry katechetki, grające pięknie na gitarze, uczące nowych pieśni na parafialnych scholach czy oazach. Wiele z sióstr posługuje w szpitalnych kaplicach dbając o godną oprawę odprawianych tam nabożeństw czy choćby świeże kwiaty, tak bardzo pomagające w chorobie. Wielu z nas pamięta zapewne jeszcze czasy, kiedy to w szpitalach również posługiwały Siostry Serafitki. W krajobraz dawnego Łańcuta wpisała się choćby niezapomniana s. Rufina, która posługiwała w tutejszym szpitalu od wielu lat. Zawsze pogodna, gotowa nieść pomoc najciężej chorym i potrzebującym. Niemal bezszelestnie poruszała się po szpitalnych korytarzach, jak anioł niosąc chorym i strapionym ulgę w cierpieniach i pocieszenie. Myślę, że wiele zimnych, szpitalnych korytarzy zyskałoby bardzo, gdyby siostry częściej mogły się na nich pojawiać. Serafitki - jak same mówią - stają wraz z Matką Bolesną pod krzyżem Chrystusa, aby mieć siłę i odwagę do obecności przy krzyżu bliźniego. Godłem Zgromadzenia Sióstr Serafitek jest Serce Maryi przeszyte 7 mieczami boleści, a jego hasłem: „Wszystko dla Jezusa przez Bolejące Serce Maryi”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież pobłogosławił ikonę Matki Bożej dla cierpiącego narodu syryjskiego

2019-09-15 20:15

ts / Watykan, Damaszek (KAI)

Papież Franciszek pobłogosławił ikonę Matki Bożej dla cierpiącego narodu syryjskiego. Jej autorem jest Spiridon Kabbash, grecko-prawosławny ksiądz z Homs, poinformowało Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKwP) 15 września w Rzymie.

Grzegorz Gałązka

Ikona przedstawia siedzącą Matkę Bożą w czerwonym płaszczu. Na kolanach trzyma Dzieciątko Jezus, błogosławiące kobiety, mężczyzn i dzieci zwracających się w błagalnym geście do Matki Bożej. Te postaci artysta umieścił w dolnej, lewej części obrazu. W dole po prawej natomiast widać uzbrojonych terrorystów w czarnych mundurach odwróconych od tej sceny i uciekających; niektórzy z nich mają miecze i pasy z amunicją.

Kardynał Mauro Piacenza, przewodniczący PKwP przekazał ikonę papieżowi Franciszkowi. Jak podkreślono, „obraz zatroskanej Maryi, Pocieszycielki Syryjczyków” jest symbolem modlitewnej kampanii „Pociesz mój naród” syryjskich chrześcijan, którzy stracili swoich bliskich w czasie trwającego osiem lat konfliktu zbrojnego w kraju.

W najbliższych tygodniach ikona będzie peregrynować po wszystkich 34 diecezjach katolickich, prawosławnych i wschodniochrześcijańskich w Syrii. Będzie wystawiana i czczona we wszystkich parafiach, w których będzie taka możliwość; ogółem zarejestrowane są 454 parafie, powiedziała w Rzymie rzeczniczka PKwP.

Także w niedzielę 15 września w Syrii rozdawano 6000 różańców, które papież Franciszek poświęcił 15 sierpnia podczas modlitwy „Anioł Pański” na placu św. Piotra. Różańce przygotowali chrześcijańscy rzemieślnicy w Betlejem i Damaszku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem