Reklama

Felietony

Wyborcze układanie fusów

Budowanie europejskiego superpaństwa, i to jeszcze opartego na ideologii neomarksizmu, stoi w jaskrawej sprzeczności z zasadami proponowanymi przez chrześcijańskich polityków Roberta Schumana i Alcide de Gasperiego. To właściwie karykatura idei, dla której wspólnota powstawała

Rok wyborczy, a więc coraz częściej padają pytania o to, na kogo głosować, kogo poprzeć, aby nie zaszkodzić interesom naszej ojczyzny. Nadszedł czas obfity w wydarzenia, wiele w nim zamieszania i niespodziewanych informacji. Proszę się jednak nie zniechęcać. W bardzo krótkich słowach postaram się opisać nasz krajobraz polityczny i wnioski, które z tej analizy wynikają. Mogą one wpłynąć na racjonalne postawy wyborcze wśród wielkiej rzeszy polskich patriotów.

Polska polityka wcale nie zawiera w sobie klasycznej różnicy ideologii i poglądów. Nie mamy klasycznej lewicy i prawicy. Praktycznie za gospodarczą prawicę śmiało mogą dziś uchodzić byli komuniści, którym udało się przechwycić dużą część polskiego majątku narodowego i dziś stali się prawdziwą czołówką finansową naszego kraju. Jaka to jednak prawica, skoro jej trzon tworzą oportuniści i byli (nominalni przynajmniej) wyznawcy marksizmu-leninizmu?

Ci natomiast, którzy powszechnie uznawani są za działaczy prawicy, w rzeczywistości niewiele z klasyczną prawicą (gospodarczą) mają do czynienia. Z wyjątkiem mocno doktrynerskich wyznawców Janusza Korwin-Mikkego pozostała część tzw. prawicy chciałaby w istocie realizować program właściwy zwykle socjalistom. Dlaczego tak jest? Trudno budować podstawy zdrowej gospodarki kapitalistycznej w kraju, gdzie większość społeczeństwa nie posiada kapitału, a jego zasoby przechwycili jedynie beneficjenci umów tzw. okrągłego stołu, czyli z reguły oficerowie komunistycznych służb i funkcjonariusze komunistycznych organizacji. Do dziś nie uchwalono nawet rzetelnej ustawy reprywatyzacyjnej. Dzieje się tak właśnie dlatego, żeby nie można było stworzyć konkurencyjnej wobec postkomunistów grupy finansowej, która mogłaby np. zainwestować w tworzenie popularnych mediów.

Reklama

Mamy więc partie, które w warstwie ideowej są prawicowe, natomiast w swoich programach gospodarczych bliżej im jest do przedwojennej Polskiej Partii Socjalistycznej oraz nominalnych lewicowców, którzy rządzili w Polsce tak, jakby byli przedstawicielami brytyjskich torysów, z tą jednak różnicą, że torysi kierują się ideologią, a postkomuniści własnym doraźnym interesem.

Jak zatem dzieli się ta nieszczęsna „polska scena polityczna”? Z uwagi na stosunek do państwa i niepodległości najważniejszy podział przebiega między niepodległościowcami, którzy wierzą w ideę budowy suwerennego państwa Polaków, a kosmopolitami, którzy – z różnych przyczyn, najczęściej koniunkturalnych – w takiej niepodległości nie pokładają swoich nadziei, co więcej – uważają ją za wybitnie zagrażającą własnym interesom.

Pośród niepodległościowców mamy właściwie tylko dwie grupy polityczne: koalicję związaną z Prawem i Sprawiedliwością oraz Ruch Narodowy. Zdawałoby się więc, że dla każdego patrioty dokonanie wyboru w nadchodzących elekcjach jest rzeczą prostą... pozornie. Sądząc bowiem z przesłanek płynących z naszych ostatnich doświadczeń, pojawia się coraz więcej zastrzeżeń wobec praktyki politycznej PiS, a jednocześnie panuje przekonanie, że koalicja zawiązana przez Grzegorza Brauna, Narodowców i ugrupowanie Janusza Korwin-Mikkego jest pozbawiona szans na osiągnięcie znaczącego sukcesu wyborczego. Nie ma też gwarancji, że „narodowa” koalicja okaże się trwała.

Reklama

Nastroje wśród tzw. elektoratu patriotycznego znacząco się jednak zmieniają. Sondaże nie pokazują prawdziwego poparcia dla „narodowców”. Najważniejszy dylemat polega jednak na czymś innym: Jak oddać swoje głosy na polityków innych niż ci proponowani przez PiS, a jednocześnie nie dopuścić do uzyskania przewagi przez „kosmopolitów” (SLD, PSL, PO, partia Biedronia, pozostałości po .Nowoczesnej i wszelkie inne środowiska kojarzone z umowami „okrągłego stołu”)? Czy lęk przed powrotem „kosmopolitów” do władzy czyni nas zakładnikami PiS, do którego mamy wiele zastrzeżeń, z bardzo prostej przyczyny – oni po prostu rządzą Polską? Rządzący zawsze popełniają błędy. Rzecz w tym, czy są to już błędy niewybaczalne i wynikające z odejścia od niepodległościowego kursu polityki deklarowanej przez ugrupowanie Jarosława Kaczyńskiego, czy też wynikają one ze słabości poszczególnych polityków. Czy zatem jesteśmy skazani na miotanie się między niedogadzającymi nam opcjami? Logika walki dwóch największych partii została zbudowana właśnie na zasadzie zamykającej się pułapki, z której – pozornie – nie ma żadnego sensownego wyjścia.

Nakłaniam Państwa jednak do pewnego eksperymentu. Kalendarz wyborczy tak się nam ułożył, że najpierw odbędą się wybory do Parlamentu Europejskiego. Tu zatem możemy udzielić rządzącym pewnej reprymendy. Głosujmy nie na listy partyjne i nominatów wysuniętych przez partyjną biurokrację, ale na ludzi z krwi i kości, których myślenie i dorobek gwarantują, że podejmą oni walkę o zmianę dzisiejszego oblicza establishmentu Unii Europejskiej. Pora przecież przypomnieć Europie, na czym polegała idea kontynentalnej wspólnoty. Pora też na powrót do chrześcijańsko-demokratycznych korzeni Unii, które gwarantowały państwom narodowym swobodę działania i opierały się jedynie na spotęgowaniu mocy państw europejskich przez ideę swobodnej wymiany handlowej i otwartych granic.

Budowanie europejskiego superpaństwa, i to jeszcze opartego na ideologii neomarksizmu, stoi w jaskrawej sprzeczności z zasadami proponowanymi przez chrześcijańskich polityków Roberta Schumana i Alcide de Gasperiego. To właściwie karykatura idei, dla której wspólnota powstawała. Wymagajmy od kandydatów do PE przeciwstawienia się idei superpaństwa: jednej europejskiej armii, która w zasadzie jest próbą ostatecznego wyrwania się Niemiec spod kontroli narzuconej im po II wojnie światowej. UE nie może być walcem do zgniatania narodowych aspiracji i rozmywania chrześcijańskiego charakteru Europy. Głosujmy zatem na ludzi świadomych walki, która ich czeka, i nastawionych na obronę idei państw narodowych. Odrzućmy natomiast kandydatury polityków, którzy w nagrodę za posłuszeństwo kierownictwu partii promowani są wysokimi miejscami na listach kandydatów, odrzućmy pieczeniarzy idących do PE jedynie ze względu na finansowe apanaże, nie premiujmy „emerytów”, którzy na listy kandydatów wystawiani są w zamian za zasługi dla partii i tym samym zapewniana jest im dostatnia polityczna emerytura.

Jeśli na listach koalicji narodowej znajdują się bardziej świadomi i gwarantujący walkę kandydaci, to nie wahajmy się na nich głosować. Te wybory znacząco nie zmienią układu sił w Polsce, ale mogą rządzącej partii dać wiele do myślenia. Lepiej, by powstała zwarta reprezentacja Polski, która energicznie zakwestionuje politykę europejskiej biurokracji, niż miałby to być kolejny plebiscyt, z którego PiS wyjdzie zwycięsko jedynie dlatego, że alternatywa – w postaci PO i jej przybudówek – jest dla Polski o wiele gorsza.

Dobra nauczka dana PiS w wyborach do PE może skłonić liderów tego ugrupowania do dużych przetasowań kadrowych. Na tym może Polska jedynie zyskać. Jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że reprezentacje Włoch, Austrii czy Węgier też mogą przybrać charakter kwestionujący dzisiejsze oblicze UE, to tym bardziej musimy głosować z wielką rozwagą i świadomie.

Inaczej rzecz ma się z jesiennymi wyborami do parlamentu krajowego – tu klęska PO i sprzymierzonych z nią jest warunkiem „sine qua non” dalszego rozwoju polskiej niepodległości. Dobrze jednak byłoby, gdyby dzisiejsza koalicja rządząca została mocno uzupełniona przez reprezentantów środowisk narodowych. Nawet jeśli odbędzie się to kosztem zniknięcia takiej efemerydy jak partia Jarosława Gowina, to polska niepodległość może jedynie na tym zyskać.

Zastąpienie ludzi Gowina przez reprezentantów środowiska narodowego może dodać obecnym władzom tak potrzebnej teraz twardości i pryncypialności. Jednym słowem – idealnie byłoby, gdyby dla PiS, do rządzenia po jesiennych wyborach, niezbędna stała się koalicja z narodowcami.

Jak widać, rozluźniając nieco schemat, w którym odbywa się polityczne myślenie Polaków, można znaleźć nieco swobody i kreatywności. Polska może na tym jedynie zyskać.

2019-02-27 10:36

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Budka: jednomyślna rekomendacja zarządu PO dla Rafała Trzaskowskiego, jako kandydata na prezydenta

2020-05-15 16:18

[ TEMATY ]

prezydent

wybory

wybory 2020

PAP

Jednomyślna rekomendacja zarządu krajowego PO dla Rafała Trzaskowskiego, jako kandydata na prezydenta Rzeczpospolitej - poinformował przewodniczący PO Borys Budka.

Szef PO podkreślił na konferencji prasowej, że to dzięki determinacji wicemarszałek Sejmu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej, samorządowców, Senatu i Koalicji Obywatelskiej "złe, nieuczciwe i niebezpieczne wybory nie odbędą się w maju". "Raz jeszcze dziękuję za to, że pani marszałek jako jedyna była tą kandydatką, która od samego początku pokazała, że wartości są ważniejsze niż bieżący interes polityczny" - mówił Budka.

"Po decyzji pani marszałek, że nie będzie ponownie startować w nowych wyborach prezydenckich, Koalicja Obywatelska, Platforma Obywatelska stanęły przed decyzją o nominowaniu kandydata na urząd prezydenta Rzeczpospolitej. Miło mi w tym miejscu poinformować, że jednomyślną rekomendacją zarządu krajowego PO, przedstawioną naszym koalicjantom, jest rekomendacja dla pana prezydenta Warszaway Rafała Trzaskowskiego" - poinformował Budka.

CZYTAJ DALEJ

Bp Suchodolski: nie chcę głosić niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa

2020-05-29 09:05

[ TEMATY ]

bp Grzegorz Suchodolski

Episkopat.news

- Większą część mojego kapłaństwa poświęciłem duszpasterstwu młodzieży. Kiedy więc nuncjusz przekazał mi wolę Ojca Świętego o mianowaniu mnie biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej, moje myśli pobiegły w stronę znaków ŚDM, by właśnie one stały się „wizytówką” mojej posługi w Kościele - mówi w rozmowie z KAI biskup-nominat Grzegorz Suchodolski, którego święcenia biskupie będą 1 czerwca.

W swoim herbie biskupim ks. Suchodolski umieścił dwa symbole ŚDM: krzyż i ikonę Salus Populi Romani. Także jego zawołanie biskupie "Głosić Jezusa Chrystusa" inspirowane jest słowami św. Jana Pawła II, wypowiedzianymi do młodzieży w chwili powierzenia jej tego krzyża, w kwietniu 1984 r.

Dorota Abdelmoula (KAI): W herbie Księdza Biskupa widnieją dwa symbole związane z ŚDM: krzyż i ikona. Skąd taki wybór?

Bp Grzegorz Suchodolski: Przygotowując swój herb chciałem, żeby opisał on w pewien sposób moją historię życia, a zwłaszcza historię mojej dotychczasowej posługi w Kościele. Nie jest tajemnicą, że większą część mojego kapłaństwa poświęciłem duszpasterstwu młodzieży. Przez dwadzieścia lat kierowałem Krajowym Biurem Organizacyjnym ŚDM przy Konferencji Episkopatu Polski, byłem sekretarzem generalnym Komitetu Organizacyjnego ŚDM Kraków 2016, a w diecezji siedleckiej przez wiele lat duszpasterzem akademickim i diecezjalnym duszpasterzem młodzieży. Dwukrotnie także koordynowałem peregrynację znaków ŚDM w polskich diecezjach oraz w krajach Europy Środkowo-Wschodniej.

Kiedy więc nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio przekazał mi wolę ojca świętego Franciszka o mianowaniu mnie biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej bardzo naturalnie moje myśli pobiegły w stronę tych znaków, by właśnie one stały się „wizytówką” mojej posługi w Kościele.

Drugim motywem wyboru ikony Salus Populi Romani jest fakt, że moja nominacja oraz święcenia biskupie dokonały się w czasie epidemii. A to właśnie ten wizerunek Matki Bożej w czasie zarazy jaka panowała w Rzymie w 590 r., niósł ulicami Wiecznego Miasta mój wielki patron, papież św. Grzegorz Wielki, błagając o ocalenie ludu rzymskiego i ustanie epidemii. Chcę więc prosić Maryję, Wybawicielkę Ludu Rzymskiego, o ochronę od wszelkich zagrożeń dla tych, do których Kościół posyła mnie dziś z nową misją jako pasterza.

KAI: Także zawołanie Księdza Biskupa "Głosić Jezusa Chrystusa" inspirowane jest słowami, skierowanymi przez św. Jana Pawła II do młodzieży.

- Słowa „Iesum Christum praedicare”, które uczyniłem mottem mojej posługi, nawiązują do przesłania, jakie św. Jan Paweł II skierował do młodych w 1984 r., przekazując im krzyż Roku Świętego. „Nieście go na cały świat jako znak miłości, którą Pan Jezus umiłował ludzkość – mówił wówczas papież – i głoście wszystkim, że tylko w Chrystusie umarłym i zmartwychwstałym jest ratunek i odkupienie”. Słowa te do dziś widnieją na krzyżu, który jako krzyż Światowych Dni Młodzieży, odbywa nieustanną pielgrzymkę przez ziemię, niesiony na ramionach młodych.

Nie raz się w te słowa wpatrywałem i nie raz czyniłem je przedmiotem mojej medytacji. Wiele razy widziałem jak ze wzruszeniem klękali przed tym krzyżem kolejni młodzi, oddając swoje życie Jezusowi. Dzisiaj przyjmuję te słowa jako duchowy testament podarowany mi przez św. Jana Pawła II. Ruszając w nową drogę biskupiego posługiwania, nie chcę głosić niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa umarłego i zmartwychwstałego, i wołać: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”, „Nie lękajcie się”, „tylko w Nim jest zbawienie i odkupienie”. Ufam, że św. Jan Paweł II pozwoli mi być wiernym temu przepowiadaniu.

KAI: Ksiądz Biskup organizował udział polskiej młodzieży i polskich biskupów w siedmiu edycjach ŚDM, a ósme organizował jako sekretarz generalny KO ŚDM 2016 w Krakowie. Jakie znaczenie dla Księdza kapłaństwa miały te spotkania? Czy są jakieś momenty, które zapamiętał Ksiądz najbardziej?

- Moja duchowa przygoda ze Światowymi Dniami Młodzieży rozpoczęła się bezpośrednio po zakończeniu studiów w Rzymie. Jeszcze będąc na ostatnim roku, na prośbę bp. Henryka Tomasika, koordynowałem udział Polaków w Europejskim Spotkaniu Młodych z Janem Pawłem II w Loreto we Włoszech (1995). Później, już po powrocie do kraju, prowadziłem Krajowe Biuro Organizacyjne ŚDM przygotowując kolejno ŚDM w Paryżu (1997), Rzymie (2000), Toronto (2002), Kolonii (2005), Sydney (2008), Madrycie (2011) i Rio de Janeiro (2013), oraz będąc sekretarzem generalnym ŚDM 2016 w Krakowie.

Przez cały ten czas uczyłem się i doświadczałem piękna Kościoła powszechnego, który żyje w Kościołach lokalnych. Poznawałem różne ruchy i wspólnoty, które Duch Święty, jako Pan i Ożywiciel, daje swojemu Kościołowi. Patrzyłem na wspaniałych i oddanych posłudze pasterzy Kościoła, zarówno prezbiterów jak i biskupów. Budowałem się wiarą świeckich i duchownych fundatorów nowych ruchów. Uczyłem się struktur dykasterii, rad i kongregacji watykańskich, a także wzajemnych zależności pomiędzy konferencjami biskupów oraz poszczególnymi diecezjami. Swoimi czyniłem troski młodych szczerze szukających Jezusa i zmagających się nie rzadko z trudnościami organizacyjnymi i materialnymi, by uczestniczyć w światowych spotkaniach. Przez cały ten czas Pan Bóg otaczał mnie rzeszą dobrych i oddanych współpracowników. Nauczyłem się współpracy i odpowiedzialności za tę cząstkę Kościoła, która aktualnie jest mi powierzona.

KAI: Czy planuje Ksiądz Biskup udział kolejnych ŚDM? Czy wymiar spotkania młodzieży z biskupami jest według Księdza ważnym elementem ŚDM?

- Nie mam innego wyjścia. Wydarzenia, które stały się moją historią, nakazują mi nie tylko o nich pamiętać, ale nadal je kontynuować, promować i pielęgnować. Udział w Światowych Dniach Młodzieży, inwestowanie w ludzi młodych, towarzyszenie im oraz ich duszpasterzom – ufam, że zawsze będzie w moim sercu ważnym priorytetem.

Dla wielu młodych Kościół jest dziś zbyt odległą instytucją, często komunikującą się niezrozumiałym i „archaicznym” dla nich językiem. Wielu z nich nie prowadzi żadnego życia duchowego, nie modli się, nie czyta Pisma Świętego i nie praktykuje. Środowiska szkolne, pomimo katechezy, medialne i koleżeńskie nie dają na co dzień obrazu Kościoła jako „życzliwej” wspólnoty potrzebnej młodemu człowiekowi do realizacji jego marzeń i planów. Dlatego jednym z wyzwań stojących przed duszpasterstwem młodzieży, które doskonale realizuje się podczas ŚDM, jest „przybliżenie” młodym Kościoła, w pewnym sensie „ocieplenie” jego wizerunku. Młodzi mający możliwość spotkania ze swoim biskupem, mogący zadać mu pytania, spędzający z nim czas na wspólnej modlitwie, jedzeniu, odpoczynku i pielgrzymowaniu, zaczynają patrzeć na Kościół jako na coś „swojego”, bliskiego. Zaczynają tęsknić też za taką bliskością w swoich diecezjach i parafiach.

I vice versa – biskupi mający możliwość spotkania ze swoją młodzieżą, mogący zadać im pytania, spędzający z nimi czas na wspólnej modlitwie, jedzeniu, odpoczynku i pielgrzymowaniu, zaczynają patrzeć na młodzież jako na coś „swojego”, bliskiego. I zaczynają tęsknić za taką bliskością w swoich diecezjach i parafiach.

Czasami Kościół, aby odkryć i doświadczyć siebie, musi wyruszyć w drogę poza codzienne swoje granice i struktury.

- Dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Zaproszenie do Kalwarii

2020-05-29 21:56

Biuro Prasowe Sanktuarium Pasyjno-Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej

Siostry i Bracia, Pielgrzymi Kalwaryjscy i Przyjaciele!

Jak już pewnie wiecie, od soboty 30 maja zostaje zniesiony limit ograniczający liczbę wiernych w kościołach. Dzisiaj także, Ks. abp Marek Jędraszewski, metropolita krakowski, wydał dekret o odwołaniu dyspensy od udziału w niedzielnych Mszach świętych (dyspensa aktualna jest dla osób w wieku 65 lat i więcej, wiernych z objawami infekcji oraz tych, którzy czują obawę przed zarażeniem).

Kiedy rozpoczynał się w marcu trudny dla nas wszystkich czas związany z rozprzestrzeniającą się epidemią koronawirusa, a w związku z tym także utrudniony dostęp do sakramentów świętych, zwłaszcza Eucharystii i sakramentu pokuty, wyrażaliśmy nadzieję, że ten czas szybko minie i w ufności kierowaliśmy nasze modlitwy do Dobrego Boga o ustanie epidemii.

Dziś, z radością w sercu, pragnę Was wszystkich zaprosić na nowo do domu naszej Kalwaryjskiej Matki i na dróżki. Wielu nie skorzystało przed świętami Zmartwychwstania Pańskiego z sakramentu pokuty i nie przyjęło Komunii Świętej Wielkanocnej. Teraz jest to możliwe już dla każdego. Czas Komunii Świętej Wielkanocnej trwa do Uroczystości Trójcy Świętej, w tym roku do dnia 7 czerwca. Teraz niech nikogo nie zabraknie. Prosiliśmy Boga o opiekę i ocalenie, chciejmy Mu także podziękować. Przybądźcie na Kalwarię! Czekają na Was ojcowie i bracia Bernardyni i czeka na Was, przede wszystkim Pan Jezus i Matka Najświętsza w Jej kalwaryjskim wizerunku.

Nadal bądźmy czujni i ostrożni. Dbajmy o bezpieczeństwo swoje i innych, przestrzegając zasad bezpieczeństwa zalecanych przez władze państwowe.

W oczekiwaniu na Uroczystość Zesłania Ducha Świętego pragnę Was wszystkich pozdrowić i zapewnić o modlitewnej pamięci.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję