Reklama

Tradycja Wielkiego Tygodnia

Wielki Tydzień to czas, który - poprzedzony Niedzielą Palmową - jeszcze bardziej i głębiej zachęca nas do duchowego przeżywania z pełną świadomością Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pana Jezusa. To nadzwyczajne doświadczenie wydarzeń sprzed prawie 2000 lat jest w roku liturgicznym nazywane Triduum Paschalnym. Przygotowuje nas ono do świadomego uczestnictwa w nadziei chrześcijańskiej, która ukazała się na krzyżu. Chrystus umierając i wypełniając wolę swego Ojca zwycięża grzech, śmierć i szatana dla naszego odkupienia z grzechu pierworodnego, abyśmy także dostąpili zaszczytu obecności w krainie niebieskiej ze Stwórcą.
Święta Wielkanocne są świętami, które nie mają stałej daty, lecz już na Soborze Nicejskim w 325 r. ustalono jak obliczyć czas, kiedy przypada dzień Wielkiej Niedzieli. Zgodnie z kalendarzem żydowskim jest to 14 dzień Nisan, czyli dzień pierwszej wiosennej pełni księżyca. Święta te przypadają po 6-tygodniowym okresie Wielkiego Postu i ciągną się przez szereg kolejnych dni, poczynając od czwartku po Środzie Popielcowej, a kończąc na Wielkim Tygodniu - Triduum Paschalnym.
Triduum Paschalne rozpoczyna się liturgią Wielkiego Czwartku - Mszą Wieczerzy Pańskiej, kończy Drugimi Nieszporami Niedzieli Wielkanocnej. Wyrażenie "triduum" nie można tłumaczyć przez "trzy dni". W sformułowaniu nie chodzi o wyliczenie godzin, liczbę dni, lecz o kolejne fazy Misterium Paschalnego: uczta pożegnalna i zarazem zapowiedź ofiary krzyżowej, śmierć na krzyżu, złożenie w grobie i zmartwychwstanie.
W Wielki Czwartek obchodzimy święto kapłanów, ponieważ w tym dniu, w czasie Ostatniej Wieczerzy został ustanowiony sakrament kapłaństwa oraz sakrament Eucharystii. Wszystkim wiernym znany jest wielkoczwartkowy obrzęd obmywania nóg dwunastu osobom przez biskupa, co jest nawiązaniem do gestu Pana Jezusa, który obmył nogi swoim dwunastu uczniom. W trakcie Mszy św. w Wielki Czwartek milkną w kościele organy i wszystkie dzwonki. Zastępują je drewniane kołatki, których dźwięk (aż do czasu Zmartwychwstania) symbolizować ma zdradę Judasza. Pod koniec Mszy św. ogołocony zostaje ołtarz.
W Wielki Piątek przeżywamy Drogę Krzyżową i Najświętszy Sakrament i figurę umęczonego Chrystusa składamy do grobu. W Polsce grób Pański miał zawsze bardzo doniosłą rolę. Ubierany przez miejscowe wspólnoty, często obok motywów religijnych ukazywał także motywy narodowe i prowyzwoleńcze. Przy grobie stoją często honorowe straże, składające się z młodzieży akademickiej i szkolnej, harcerzy, strażaków czy wojska.
W Wielką Sobotę przeżywamy dzień największej żałoby w Kościele. Trwa całodniowa adoracja Grobu Jezusa. Przez cały dzień odbywa się święcenie pokarmów. W skład koszyka ze święconką wchodzi baranek, który symbolizuje Chrystusa i Jego zwycięstwo, kawałek chleba, ponieważ Jezus jest naszym Chlebem Życia, sól nadająca smak, chrzan doprawiony cukrem, który przypomina nam, że gorzka męka Chrystusa została osłodzona cudem zmartwychwstania. Uzupełnieniem zawartości koszyka są pisanki, ponieważ jajka są symbolem nowego życia. Warto także wspomnieć o słodkich wypiekach, gdzie główne miejsce zajmują "baby wielkanocne", a także różnego rodzaju placki i mazurki. Dawniej po powrocie z kościoła należało ze święconką trzykrotnie obejść dom dookoła, aby w ten sposób odpędzić złe moce. W tym dniu jest odprawiane także nabożeństwo światła i wody. Woda jest symbolem życia, światło zaś to Chrystus, który rozjaśnia wszystkie nasze ciemne strony naszego życia.
W Wielką Niedzielę rano o godz. 6.00 odprawiana jest Msza św. rezurekcyjna, podczas której odgrywana jest niekiedy scena z niewiastami i aniołem przy pustym grobie. Dzwonią radośnie dzwony w kościołach, niosąc wieść, że Chrystus zmartwychwstał! Po Rezurekcji wszyscy udają się do domów na świąteczne śniadanie, w skład którego wchodzą przysmaki ze "święconki". Tak jak w Wigilię dzieliliśmy się opłatkiem, tak na Wielkanoc dzielimy się święconym jajkiem, składając sobie przy tym wzajemne życzenia zdrowia, pomyślności i przebaczając sobie wzajemne urazy.
Święta Wielkanocy, poprzedzone pełnym mistyki Wielkim Tygodniem, łączą w sobie w unikalny sposób tradycje świeckie z bogactwem religijnych przeżyć. Jest to niezwykłe połączenie religijności ze świecką obyczajowością, co składa się na niezwykłą atmosferę Świąt Wielkanocnych.

Ocena: +2 -2

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Sto czterdzieści jeden

Życzę sobie i wam, byśmy odkrywali księgi Ewangelii do naszych osobistych spotkań z Jezusem – mówił w homilii abp Wacław Depo.

Kurs lektorski w archidiecezji częstochowskiej miał swój finał 27 listopada w kościele Wyższego Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Częstochowie. Mszy św. przewodniczył abp Wacław Depo, metropolita częstochowski. Koncelebrowali m.in.: ks. Ryszard Selejdak, rektor WMSD w Częstochowie, ks. Paweł Wróbel, duszpasterz Liturgicznej Służby Ołtarza w archidiecezji częstochowskiej, i ks. Michał Zimny, zastępca duszpasterza LSO.

CZYTAJ DALEJ

Od 75 lat zwoje z Qumran przestały być tajemnicą

2022-11-27 16:23

[ TEMATY ]

Qumran

Domena publiczna

Należą one do najważniejszych znalezisk archeologicznych XX wieku: 75 lat temu, w 1947 roku, Beduin odkrył w Qumran na Zachodnim Brzegu słynne Zwoje znad Morza Martwego. Podczas poszukiwania zbiegłej kozy, według popularnej opowieści, w trudno dostępnej jaskini na północno-zachodnim brzegu Morza Martwego natknął się na gliniane dzbany zawierające tajemnicze fragmenty papirusu.

Inni eksperci zakładają, że opowieść o przypadkowym znalezisku to bajka. Jest o wiele bardziej prawdopodobne, mówią, że Beduini byli bardzo dobrze zaznajomieni z jaskiniami i po prostu dopiero wtedy przynieśli pisma do antykwariusza. Jedno jest pewne: 29 listopada 1947 roku pierwsze cztery zwoje z Qumran zostały nabyte przez izraelskiego uczonego. 12 kwietnia 1948 roku w brytyjskim "Timesie" pojawiła się pierwsza relacja o sensacyjnym znalezisku, ale dopiero w 1949 roku odbyły się pierwsze wykopaliska prowadzone przez archeologów. Do końca lat 50-tych XX wieku teksty i fragmenty zostały odzyskane w sumie z jedenastu jaskiń. Do dnia dzisiejszego miały miejsce kolejne znaleziska.

CZYTAJ DALEJ

Papież Franciszek o kapłaństwie kobiet: nie ma na to miejsca, ale nie umniejsza to godności i roli kobiety

2022-11-28 17:54

[ TEMATY ]

kobieta

kapłaństwo

Grzegorz Gałązka

O tym, że teologiczna "zasada Piotrowa" nie dopuszcza możliwości święcenia kobiet i o tym, że nie przekreśla to godności i doniosłej roli kobiety w Kościele, mówi papież Franciszek w rozmowie z jezuickim czasopismem "America", która ukazała się w poniedziałek.

Wśród wielu tematów, poruszonych w wywiadzie, udzielonym amerykańskim jezuitom, pojawia się pytanie to, co Ojciec Święty powiedziałby kobietom, które, posługując w Kościele, czują, że powołane są do kapłaństwa. Papież Franciszek odpowiada krótko, posługując się terminami "zasady Piotrowej" i "zasady maryjnej", znanymi z teologii Hansa Ursa von Balthasara.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję