Reklama

Myśląc o ojczyźnie

2019-11-05 13:08

Ks. Tomasz Zmarzły
Edycja sosnowiecka 45/2019, str. 1

Radosław Karolczyk
Miłość do Ojczyzny to powinność

Miłość do Ojczyzny to powinność wynikająca z IV przykazania Dekalogu, które brzmi: Czcij ojca swego i matkę swoją. Z zachowania Bożych przykazań, a więc także z tego, co zrobiliśmy dla naszej Ojczyzny, będzie nas rozliczał sam Stwórca, bowiem dziedzictwo, któremu na imię Polska, zostało wypracowane w trudzie przez naszych rodziców, dziadów i pradziadów i ofiarowane nam niczym ojcowizna. W naszych rękach znajduje się więc wielki skarb, okupiony krwią i blizną milionów Polaków, bez którego – jak uczy nas historia naszego narodu – Polakom nigdy nie będzie się dobrze, szczęśliwie i godnie żyło – nauczał bp Grzegorz Kaszak.

W Święto Niepodległości w różnych częściach świata i Polski stajemy z wdzięcznością przy ołtarzach i miejscach pamięci, wspominając wszystkich, którzy dobrze zasłużyli się naszej Ojczyźnie. Nie sposób zapomnieć przewodników narodu i jego nauczycieli, żołnierzy polskiej wolności, kapłanów, organizatorów gospodarczego i społecznego ładu, stróżów polskiej rodziny, kustoszów narodowej przeszłości, twórców kultury i narodowego dziedzictwa. To dzięki nim to, co polskie, trwa. Adam Asnyk pisał: „Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,/Choć macie sami doskonalsze wznieść:/Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,/I miłość ludzka stoi tam na straży,/I wy winniście im cześć!”. To jest nasze zadanie i powinność.

Reklama

W diecezji sosnowieckiej jest wiele miejsc uświęconych pamięcią o tych, co bronili Ojczyzny i za nią oddali życie. W 105. rocznicę bitwy pod Bydlinem, Załężem i Krzywopłotami 16 listopada br. o godz. 11.00 na bydlińskim cmentarzu pod pomnikiem poległych legionistów odbędzie się Msza św. sprawowana pod przewodnictwem bp. Kaszaka. Historia, czyli pamięć, decyduje o tożsamości każdego z nas. To dzięki historii wiemy, kim jesteśmy, skąd przybyliśmy i dokąd zmierzamy.

Tagi:
wojsko święto niepodległości

Reklama

Buenos Aires: polscy bernardyni zapraszają do zwiedzenia Muzeum Wojska Polskiego

2019-11-10 08:34

jg / Buenos Aires (KAI)

Ponad 800 eksponatów można zobaczyć w Muzeum Wojska Polskiego, prowadzonego przez polskich bernardynów w Buenos Aires. Jest to jedyne takie miejsce w Ameryce Południowej.

Archiwum LMW

- To wyjątkowe polskie miejsce na argentyńskiej ziemi wspomina Polaków, którzy swoją działalnością wpisali się złotymi zgłoskami w walce o niepodległość naszej ojczyzny. Wyrażamy nadzieję, że bezcenne pamiątki znajdujące się w tym muzeum, pobudzą każdego kto je zobaczy do coraz piękniejszego życia, zgodnie z hasłem "Bóg, Honor i Ojczyzna" - mówi KAI o. Jerzy Jacek Twaróg, polski bernardyn, który wraz ze współbraćmi z Polskiej Misji Katolickiej w Argentynie opiekuje się tym muzeum. Mieści się ono na terenie polskiego klasztoru franciszkanów na obrzeżach Buenos Aires - Martin Coronado, które nazywane jest "Maciaszkowem".

Muzeum znajduje się w Budynku Polskiej Szkoły Sobotniej im. Tysiąclecia Chrztu Polski w Martin Coronado. Działa od 1968 r. Inicjatorem zachowania pamiątek wojskowych był dr Antoni Sołowiej, syn ziemi wileńskiej, żołnierz II Korpusu Wojska Polskiego.

- Muzeum Wojska Polskiego swoim istnieniem wspomina tajemnicę okrutnego zła II wojny światowej, oraz udział żołnierzy polskiego pochodzenia w wojnie na Argentyńskich Wyspach Malwinach (1982), wspomina tajemnicę ofiar, ale także i świętych - między innymi polskiego męczennika II wojny światowej, św. Ojca Maksymiliana Kolbe - mówi o. Jerzy Jacek Twaróg. Dodaje, że w zbiorach muzeum znajdują mundury żołnierzy pochodzących z Polski, a walczących na Wyspach Malwinach po stronie armii argentyńskiej.

Na ścianach sal muzeum umieszczone są mapy o tematyce wojennej. W oszklonych i oświetlonych gablotach znajdują się odznaczenia wojskowe oraz mundury polskich weteranów. Byli żołnierze polscy przekazali do muzeum uratowane przedmioty osobistego użytku z obozów w Rosji i w Niemczech, takie jak: ornaty, książeczki do modlenia żołnierzy polskich, lekarstwa z apteczki wojennej, łyżki, menażki, garnuszki, szklanki i wiele innych.

W muzeum znajdują się obrazy o tematyce wojennej malowane podczas pobytu II Korpusu w Persji. Malował je polski żołnierz Jan Gilowski na płótnach z namiotów żołnierskich. Cennym zabytkiem jest obraz MB Częstochowskiej – Królowej Polski. Powstała na ten temat specjalna publikacja, którą przygotowały prof. Barbara Zybert i Elżbieta Maruszak z Uniwersytetu Warszawskiego.

W zbiorach odnajdziemy flagę Polski z Batalionu "Zośka" z Powstania Warszawskiego. Na uwagę zasługują też modele samolotów bojowych, w których latali Polacy w różnych armiach wojskowych na świecie. Są i współczesne latające maszyny wojskowe. A nawet kombinezony pilotów samolotów MIG29.

- Jesteśmy otwarci na przyjmowanie nowych pamiątek. Wszystko dokumentujemy. Muzeum można zwiedzać także z przewodnikiem audio w języku hiszpańskim i polskim. W niedługim czasie jeden ze znanych polskich aktorów nagra także tekst, w którym będzie oprowadzał zwiedzających po muzeum - mówi o. Jerzy Jacek Twaróg.

Muzeum Wojska Polskiego zostało odremontowane i powiększone w 2017 r. Prace prowadzili polscy inżynierowie. Obecne odnowione muzeum posiada cztery pomieszczenia. Całkowita renowacja została wykonana dzięki pomocy finansowej otrzymanej od Senatu RP za pośrednictwem Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" w Warszawie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Sławomir Oder: od początku byłem przekonany o świętości Jana Pawła II

2019-11-18 13:29

md / Kraków (KAI)

Nie minęło wiele lat i dziś widzimy, że są podejmowane próby zakłamania historii życia Jana Pawła II - zauważa postulator w procesie kanonizacyjnym polskiego papieża. Jak dodaje, w dokumentacji procesu nie ma miejsca na „dwuznaczność, wątpliwość czy możliwość podejmowania krytyki” Ojca Świętego. Ks. Sławomir Oder mówił o tym w Wadowicach podczas spotkania „Takim go pamiętamy”, zorganizowanego przez Muzeum Dom Rodzinny Jana Pawła II.

Grzegorz Gałązka

Do spotkania, które najgłębiej zapadło w serce przyszłego postulatora, doszło w Wielki Czwartek 1992 roku. Jan Paweł II w obrzędzie mandatum umył nogi kapłanom, wśród których był ks. Oder. - Był to gest, który do dziś powoduje moje głębokie wzruszenie. To był gest autentyczny, angażował go całego, a ja poczułem się naprawdę jak Piotr, który mówił Jezusowi: „Nie będziesz mi nigdy nóg umywał”. Gest umycia nóg młodemu księdzu był gestem umiłowania kapłaństwa, szacunku dla każdego kapłana - wspominał ks. Oder.

- Byłem obecny na placu św. Piotra w chwili, gdy papież odchodził do domu Ojca i pamiętam doskonale wszystko, co się tam działo - opowiadał. Przypomniał ciszę, która wtedy zapadła nad Watykanem. - Byłem wówczas rektorem kościoła pw. św. Benedykta Józefa Labre. Kiedy on umarł, po ulicach Rzymu biegały dzieci krzycząc: „Umarł święty! Umarł święty!”. Tam, na placu św. Piotra, czułem coś podobnego. Chciałem krzyczeć: „Umarł święty!”, jednak zabrakło mi odwagi - wyznał. Nie potrafił wówczas modlić się za duszę Ojca Świętego. - Mówiłem mu: „Teraz, kiedy już jesteś w niebie, pamiętaj o tym i o tamtym” - i przedstawiłem mu całą litanię potrzeb i pragnień mojego serca - wspominał.

O tym, że został postulatorem procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego Jana Pawła II, dowiedział się podczas krótkiej rozmowy z kard. Camillo Ruinim, ówczesnym wikariuszem generalnym Rzymu. - Zakomunikował mi po prostu: „Będziesz postulatorem” - mówił duchowny.

Papież Benedykt XVI prosił, by pracować „szybko, ale dobrze”. - Jedną z trudności tego procesu były naciski zewnętrzne, by jak najszybciej go zakończyć. Oczekiwania były ogromne. Były głosy, by odstąpić od procedury i pójść za starożytną tradycją Kościoła, czyli ogłosić świętość Jana Pawła II przez aklamację – wspominał kapłan. - Przesłanki były, bo cały świat na to czekał, ale Benedykt XVI zdecydował się na normalny tok procesu. Z perspektywy czasu widzimy, że była to roztropna, mądra i dalekowzroczna decyzja. Proces pozwolił na to, by nasze głębokie przekonanie o świętości Jana Pawła II zostało zobiektywizowane - zaznaczał postulator.

Jak zauważył, nie minęło wiele lat i dziś widzimy, że są podejmowane próby zakłamania historii. Przywołał słowa homilii wypowiedzianej przy grobie Jana Pawła II przez ks. Arkadiusza Noconia, który mówił, że dziś „podejmuje się próby pisania życiorysu papieża ręką Belzebuba”. - Proces przekazał historii całą dokumentację, w której nie ma miejsca na dwuznaczność, wątpliwość czy możliwość podejmowania krytyki – przekonywał ks. Oder.

- Pracował również promotor sprawiedliwości, którego zadaniem było wyłowić wszystko, co mogłoby położyć się cieniem na przekonaniu o świętości Jana Pawła II - wyjaśniał ks. Oder. Jak podkreślał, większość ludzi kochała i podziwiała papieża, ale były osoby, które „nie podzielały jego myśli teologicznej i sposobu sprawowania władzy”. Nigdy jednak nie było wątpliwości co do osobistej świętości Jana Pawła II.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przebaczenie w praktyce

2019-11-19 12:02

Ks. Jarosław Grabowski

Przebaczenie to jedno z największych i najtrudniejszych wymagań, jakie stawia nam wiara chrześcijańska. Gdyby istniało jedno słowo wyrażające sedno chrześcijańskiego przesłania, byłoby nim niewątpliwie słowo : „przebaczenie”.

slonme/pl.fotolia.com

Mamy przebaczać: naszym wrogom, nieprzyjaciołom, tym, którzy nas skrzywdzili, a nawet tym, którzy zadali nam cierpienie. Jak bardzo jest to trudne, dobrze o tym wiemy. Codziennie jednak wypowiadamy słowa modlitwy: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” (por. Mt 6, 12).

Podstawą przebaczenia jest odkupienie. To znaczy, że dobry Bóg wyzwolił nas z niewoli grzechu i zła. Przez grzech, który oddzielił ludzkość od Boga, wszyscy zasłużyli na potępienie. Ale w Jezusie Chrystusie – Odkupicielu człowieka – Bóg okazuje nam miłosierdzie, darowuje nam nasze długi. Ten akt przebaczenia wiele kosztuje. Krzyż Chrystusa jednak pokazuje jasno, że Pan Bóg nie przebacza grzechów, za które grzesznik nie żałuje, których nie pragnie naprawić. Przebaczenie nie polega na udawaniu, że zło nie istnieje, na zapominaniu o złu.

Przebaczyć to znaczy, pamiętając zło, stawić czoło całej jego odrazie, to znaczy żałować za nie i pokutować. Przebaczenie to wyrzeczenie się zarówno uraz, jak i pragnienia ich wyrównania (zemsty). Na poziomie emocji przebaczenie oznacza zanik osobistych animozji, pretensji, a na poziomie konkretnych działań oznacza anulowanie długu czy sprawiedliwej kary. Jezus stawia warunek: jeśli prosisz Boga o przebaczenie, musisz przebaczyć tym, którzy cię skrzywdzili. Na zakończenie Modlitwy Pańskiej, zawartej w Ewangelii według św. Mateusza, Jezus mówi wprost: „Jeśli bowiem darujecie ludziom ich przewinienia, to również i wam daruje Ojciec Niebieski” (6, 14-15).

Przebaczenie nie oznacza pobłażliwości wobec zła, zgorszenia czy wyrządzonej krzywdy. Wyjście z dobrą wolą naprzeciw komuś, kto nas skrzywdził, wymaga wielkiej siły ducha, wewnętrznej wolności, a przede wszystkim wymaga głębokiej i żywej wiary. Aby naprawdę szczerze wyznać: „przebaczam ci!”, na przykład wobec żałującego swych czynów mordercy bliskiej osoby, trzeba mieć wielką motywację, która płynie z wiar. Trzeba mieć wiarę, aby powiedzieć: „przebaczam Ci!”. To jest siła i odwaga!.

„Przebaczenie oczyszcza mnie, nie zaś mojego winowajcę. Przebaczenie oczyszcza z pragnienia odwetu” (ks. Józef Tischner). Wydaje się ono niejako sprzeczne z rozumem, bo ten zawsze będzie się sprzeciwiał, będzie szukał odwetu, wyrównania krzywd. Dlatego przebaczenie w gruncie rzeczy jest dziełem serca, a nie rozumu.

Przebaczenie w praktyce nie jest prostym gestem, nad którym potrafimy zapanować. Ono jest drogą, procesem wyzwalania się, którego nie możemy podjąć inaczej, jak tylko współdziałając z łaską Bożą. Najważniejsze jest nasze zdecydowanie się na przebaczenie, nasze: „chcę przebaczyć”. To jest punkt wyjścia do dalszej pracy nad przebaczeniem, które stopniowo ma ogarnąć nasze serce.

Ono jest trudne, ale możliwe. Zdolność przebaczenia jest oznaką naszej wielkości i duchowej siły. Jesteś wielki, gdy potrafisz przebaczyć.

Fragmenty pochodzą z książki: ks. Jarosław Grabowski „Przewodnik dla pytających o wiarę” wyd. Edycja św. Pawła, Częstochowa 2014 Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem