Reklama

Niedziela Małopolska

Piękno tkwi we wspólnocie

Choć parafia w Chełmie liczy nieco ponad 1000 wiernych, wspólnota prężnie się rozwija. 75% chłopców przystępujących do I Komunii św. rok później zostaje ministrantami. Przy kościele licznie gromadzą się też dziewczynki tworzące Dziewczęcą Służbę Maryjną.

Niedziela małopolska 23/2020, str. IV

[ TEMATY ]

Boże Ciało

procesja

Tarnów

Iwona Samek

W przygotowanie procesji Bożego Ciała każdego roku angażują się dziesiątki osób

Tuż przed epidemią podczas niedzielnej Mszy św. kościół pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Chełmie pękał w szwach. Liturgię swoim śpiewem zdobiła parafianka, pani Dorota, a Słowo Boże czytał młody lektor. W pierwszym rzędzie modliły się ubrane w kapturki DSMki (członkinie Dziewczęcej Służby Maryjnej). Uśmiechnięty ministrant, jak się później dowiedziałam, Sebastian, radośnie przekazywał wiernym znak pokoju. Parafianie po zakończonym nabożeństwie jeszcze długo rozmawiali w zakrystii i przed kościołem.

– Tak, nasza parafia żyje! Choć nie ma nas wielu, dziesiątki osób angażują się w dzieła parafialne. Są posługujący uczniowie, są rodzice, którzy modlą się na różańcu za swoje dzieci, mamy wspaniały chór czterogłosowy Adoramus, wspólnie z Zespołem Szkół Gminnych w Siedlcu i radnym Bogdanem Trzósło organizujemy turnieje w ping-ponga, a w święto niepodległości jeździmy na patriotyczne pielgrzymki rowerowe do miejsc pamięci – na czele z Adamem Cesnyką prezesem Akcji Katolickiej – mówi z entuzjazmem proboszcz parafii ks. Andrzej Krajewski.

Chcą działać

Od lat w życiu parafii aktywnie uczestniczą dzieci i młodzież – przede wszystkim członkowie Liturgicznej Służby Ołtarza oraz Dziewczęcej Służby Maryjnej. Nad formacją dziewczynek czuwa Iwona Samek, która od 2013 r. prowadzi grupę DSM. – Ta posługa zaczęła się, gdy ks. Andrzej poprosił mnie, jeszcze jako uczennicę trzeciej klasy gimnazjum, o koordynowanie wspólnoty. Nieprzerwanie od siedmiu lat organizuję spotkania dla dziewcząt – opowiada Iwona. W grupie formacyjnej do niedawna było 19 uczennic szkół podstawowych. Dwudziesta, Aleksandra Płachcińska, dołączyła 8 maja br., w uroczystość św. Stanisława Biskupa i Męczennika.

Reklama

W piątkowe popołudnia DSM-ki m.in. poznają oblicza Maryi, omawiają postać kard. Stefana Wyszyńskiego, malują i śpiewają piosenki oazowe. – „Maryjki” chętnie uczestniczą w spotkaniach. Zadają pytania – np. gdy mówiłyśmy o kard. Wyszyńskim, pytały o jego rodzeństwo i rodziców. Wyrażają swoją wiarę przez sztukę, malują, rysują, a później ich prace trafiają do ściennej gazetki szkolnej. Nawiązują trwałe przyjaźnie – mówi Iwona.

Podczas gdy epidemia obróciła życie większości ludzi do góry nogami, niecodzienna sytuacja nie wpłynęła na funkcjonowanie grupy. – Po rozmowie z księdzem proboszczem, który prosił, aby nie przerywać formacji, kontynuowałam spotkania, tylko w formie online – tłumaczy Iwona. Jak dodaje, dziewczęta chętnie dzielą się odczuciami związanymi z nową rzeczywistością, w której się znalazły, oraz wrażeniami z lekcji prowadzonych przez internet. Wciąż kształtują też swoją duchowość. – Ostatnio na naszych piątkowych konferencjach poznawałyśmy nauczanie św. Jana Pawła II. Wkrótce dwie członkinie grupy poprowadzą spotkanie i opowiedzą o wybranych przez siebie patronkach do bierzmowania.

Na zbiórkach formacyjnych dziewczęta przygotowują się też do posługi przy ważnych uroczystościach. – Zawsze bierzemy udział np. w procesjach Bożego Ciała. DSM-ki niosą figurę Matki Bożej Niepokalanej i obraz Jezusa Miłosiernego. Wciąż czekamy na decyzję, czy i w tym roku będziemy mogły uczcić ten szczególny dzień – wyjaśnia Iwona.

Reklama

Być blisko ołtarza

A chłopcy? – Przychodzą, chętnie służą – mówi ksiądz proboszcz. I dodaje: – Jest ich łącznie 15, może się wydawać, że to niedużo, ale procentowo to 75% należących do parafii chłopaków. Co roku przybywa też lektorów. Jednym z nich w 2019 r. został Mateusz Wójcik. – Chciałem czytać ludziom Słowo Boże. Aktywne uczestnictwo w liturgii jest dla mnie ważne. W czasie Eucharystii porusza mnie zwłaszcza moment Przeistoczenia Pańskiego – wyznaje uczeń 8 klasy Szkoły Podstawowej im. Marii Curie Skłodowskiej w Łapczycy.

Zdaniem księdza proboszcza to ważne, aby już od najmłodszych lat angażować młodych mężczyzn w życie parafii. – Dopóki chłopaki są przy ołtarzu, to są we wspólnocie Kościoła, jak stoją na zewnątrz, to niestety, często w tej wspólnocie ich już nie ma – mówi ks. Andrzej. Kapłan zapewnia, że posługa w ramach Liturgicznej Służby Ołtarza jest wspaniałym przygotowaniem do dalszego życia i roli, jaką mężczyzna ma pełnić w rodzinie. – On ma później być ojcem, tworzyć rodzinę i przede wszystkim być w niej świadkiem Ewangelii – podkreśla duchowny.

Skarb wspólnoty

Wielkim skarbem wspólnoty jest Sebastian Sumara, 22-latek urodzony z zespołem Downa, który współtworzy grupę ministrancką. Jego posługa rozpoczęła się osiem lat temu, gdy wraz z rodziną przeniósł się z Bochni do Chełmu. – Gdy się tu przeprowadziliśmy, ks. Andrzej przyszedł do nas po kolędzie i zachęcił, żeby Sebek wstąpił do Liturgicznej Służby Ołtarza. I choć na początku nie byliśmy pewni czy to dobry pomysł, bo nie wiedzieliśmy, jak syn się zachowa, to dziś widzimy, że była to dobra decyzja. Jest bardzo szczęśliwy, że może służyć, a i wspólnota przyjęła go z otwartością – mówi Marzena Sumara, mama Sebastiana.

Jak mogłoby być inaczej, skoro ministrant swoją osobowością wnosi tak wiele ciepła, a swoje zadania realizuje z największą starannością. – Cieszę się, że Sebek jest z nami – mówi ksiądz proboszcz i dodaje: – Bastek buduje atmosferę życzliwości, raduje się z takich rzeczy, jak dzwonienie dzwonkami. Pomaga mnie samemu. Kapłan opowiada: – Kiedyś tuż przed Mszą św. coś mnie rozgniewało i rozpocząłem Eucharystię wzburzony. Gdy tylko spojrzałem na Sebastiana, który pomachał i serdecznie się uśmiechnął, wszystkie strapienia odeszły! Jak tłumaczy duchowny, udział osób niepełnosprawnych w życiu Kościoła jest ważny dla całej wspólnoty. Takie spotkania nie tylko uwrażliwiają na dar życia każdego człowieka, ale są także wspaniałą lekcją wiary i zaufania Bożej Opatrzności.

– Rozczula nas, gdy Sebastian np. całuje krzyż przed Mszą św. Nikt mu tego nie pokazał, nikt go o to nie prosił. On jest w Boga wpatrzony, bardzo Go kocha – opowiada ze wzruszeniem mama ministranta. I dodaje: – Jeżeli jakimś cudem syna nie ma w domu, to zawsze wiemy, że znajdziemy go w kościele. Młodszy brat Sebastiana, 16-letni Oskar, też angażuje się w życie parafii. – Zawsze są razem. Bastek zakodował sobie, że jeśli wspólnie z Oskarem posługują na niedzielnej Eucharystii, to Oskar ma czytać pierwsze czytanie. Pozostali ministranci są bardzo życzliwi, rozumieją to, za co im dziękuję – dodaje pani Sumara.

Aby się lepiej poznać

Okazji do zawiązania przyjaźni w parafii jest wiele. Członkowie grupy ministranckiej, Dziewczęcej Służby Maryjnej, a także cała wspólnota Kościoła mają możliwość integracji m.in. na wydarzeniach organizowanych przez ks. Krajewskiego, Artura Reinfussa, sołtysa Chełmu, dyrekcję Zespołu Szkół Gminnych w Siedlcu czy darczyńców – np. pana Sławomira. Jedną z takich inicjatyw jest coroczny turniej tenisa stołowego, który tuż przed wybuchem epidemii, zaangażował prawie 100 osób.

Dla najmłodszych organizowane są wyjazdy do kopalń soli, będące wyrazem podziękowania za posługę w czasie kolędy misyjnej. – W tym roku byliśmy z ministrantami i DSMkami w Kopalni Soli w Wieliczce, a rok temu w Kopalni Soli w Bochni. To zawsze wielka radość dla dzieci – podsumowuje ks. Andrzej. – W przygotowaniu atrakcji pomagają też pan Ryszard Chojnacki, pan radny Bogdan Trzósło, były radny Stanisław Cagiel czy sołtys Siedlec Beata Kaszewska oraz wielu innych parafian – dodaje kapłan.

Najistotniejszym owocem organizowanych przez parafię wydarzeń jest przede wszystkim szansa na lepsze poznanie członków wspólnoty, a także pogłębienie relacji między osobami świeckimi i duchownymi – wszyscy bowiem współtworzą lokalną społeczność, ostoję tradycji, kultury i wartości.

2020-06-03 08:45

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Radosne świętowanie w Jaśle

2020-06-24 09:57

Niedziela rzeszowska 26/2020, str. I

[ TEMATY ]

Boże Ciało

Jasło

Natalia Janowiec

Uroczystości Bożego Ciała przewodniczył bp Edward Białogłowski

Czerwiec miał obfitować w wiele ważnych wydarzeń dla mieszkańców miasta. Ze względu na sytuację epidemiologiczną miały one ograniczony charakter.

Pomimo rezygnacji ze Mszy św. z udziałem wiernych, tradycyjnych procesji i koncertów, nie pomniejszono rangi uroczystości.

Świętowanie rozpoczęła uroczystość Bożego Ciała. Centralnym punktem była Eucharystia pod przewodnictwem bp. Edwarda Białogłowskiego na placu polowym przy kościele farnym.

Dzień patrona miasta Jasła, św. Antoniego, świętowano uroczystą Mszą św. Była ona również okazją do uczczenia 25-lecia kapłaństwa o. Artura Zajchowskiego, któremu patronuje święty z Padwy. – W moim życiu kapłańskim, mówi o. Artur, dwukrotnie posługiwałem w bazylice w Padwie. Przekonałem się wówczas, jak wielkie jest oddziaływanie św. Antoniego na ludzi z całego świata.

Choć zabrakło tradycyjnej procesji na skwer poświęcony świętemu, wierni, jak co roku, dziękowali patronowi za wszelkie dobrodziejstwa, łaski, pomoc, opiekę.

Obchody uwieńczyła uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, celebrowana w kościele farnym pod przewodnictwem bp. Jana Wątroby, który w specjalnym komunikacie zaprosił wiernych do udziału w tym wydarzeniu. Po Mszy św. nastąpiło poświęcenie pomnika Chrystusa Króla. W uroczystości wzięły udział m.in. władze kościelne i samorządowe, członkowie społecznego komitetu budowy, darczyńcy, mieszkańcy miasta i regionu jasielskiego.

CZYTAJ DALEJ

Ryba

[ TEMATY ]

chrześcijanie

symbol

ryba

MAGDALENA NIEBUDEK

Znak ryby jest tym symbolem, którym Pan Jezus posłużył się wiele razy. Już na początku do upatrzonych rybaków powiedział:

„Pójdźcie za Mą, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt 4, 19).
Przejętego Piotra pocieszył:
„Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił” (Łk 5, 10).

Słuchającą i wygłodniałą rzeszę ludzi nakarmił chlebem i rybami przez cudowne rozmnożenie. Pieczoną rybę przygotował uczniom czekając na nich po zmartwychwstaniu.


Pierwsi chrześcijanie otaczali ten symbol szacunkiem. Dla nich znak ryby przypominał chrzest, podczas którego byli zanurzani w wodzie, aby stać się nowym człowiekiem. W sztuce tego czasu rybakiem jest szafarz sakramentu, zaś neofita rybą. Rybak, który często przypominał św. Piotra, nie tylko włącza do Kościoła, ale też pomaga w rozwoju i przygotowuje do królestwa Bożego. Chrześcijanie przejęli symbolikę ryby od ludów starożytnych, ale poszerzyli jej znaczenie. Chętnie posługiwali się tym znakiem, ponieważ wyznawca Chrystusa zanurzony w Nim przez chrzest i umocniony Eucharystią ma życie łaski uświęcającej i nie dosięga go śmierć druga.

Na nagrobkach chrześcijan II wieku znajdują się rysunki ryby i grecki napis ICHTHYS, co tłumaczone na język polski się tłumaczy: „I – Jezus, CH – Chrystus, TH – Boży, Y – Syn, S – Zbawiciel”.


Jak tym znakiem posługiwali się chrześcijanie w życiu katakumbowym, opisuje Henryk Sienkiewicz w powieści „Quo vadis”. Symbol ryby narysowany na piasku przez nieznanego człowieka oznaczał, że spotkało się chrześcijanina. Pozostaje jeszcze jeden ważny symbol biblijny ryby. Jest nim osoba proroka Jonasza i ryby, w której przebywał przez trzy dni. Jonasz jest symbolem Chrystusa przebywającego w grobie, który przezwyciężył niebezpieczeństwo śmierci i zmartwychwstał dnia trzeciego.

CZYTAJ DALEJ

Pełni ufności do samego końca

2020-07-15 12:04

Umit Bulut

Nadal wielu ekspertów uważa, że w ciągu najbliższych miesięcy czeka nas jeden z największych kryzysów ekonomicznych ostatnich lat. Czy tak będzie, zobaczymy, ale pewne jest to, że tam, gdzie pojawia się bezrobocie, tam również pojawia się kryzys emocjonalny, bieda, a niekiedy przemoc.

Jak wobec takiej sytuacji nie stracić wiary w dobrego i opiekuńczego Boga?

W obliczu kłopotów, na przykład ze znalezieniem pracy, wielu katolików modli się więcej lub goręcej niż do tej pory. Chwała za to Panu. Nigdy bowiem żadna ilość modlitwy nie jest zbyt duża. Problem z pojmowaniem sensu modlitwy dla wielu wierzących bierze się natomiast z magicznym traktowaniem samego aktu modlitwy i relacji z Bogiem. Przekonanie, że upragniona praca, uzdrowienie ukochanej osoby lub rozwiązanie wszelkich problemów kryje się za odpowiednią ilością odmówionych nowenn bądź litanii, może prowadzić do głębokiego rozczarowania i próby szantażu wymierzonego w Stwórcę. Tak, jak gdyby otrzymanie bożej łaski było uzależnione od spełnienia określonych kryteriów i odpowiedniej kolejności wykonywanych czynności. Tak pojmowana wiara musi rozpaść się przy pierwszej większej “skale” trosk i problemów.

Wiara “nie działa” w oparciu o kryterium “techniczne”. To nie zespół trybików, gdzie wprawienie jednego w ruch (modlitwa) uruchomi połączone ze sobą pozostałe tryby, które w rezultacie dadzą efekt - wyproszoną łaskę. Wiara nie działa również w oparciu o “fizyczność”. “Zanurzenie się” w pokorę i poświęcenie większej ilości czasu dla Pana Boga, nie spowoduje “wypchnięcia” odpowiedniej “ilości” łaski na powierzchnię naszego życia. W końcu - bycie “grzecznym” w nadziei na to, że ubłaga się Boga o wybraną łaskę jest jedynie infantylnym sposobem na bycie, z reguły przenoszonym również na inne sfery życia. Notabene miłosierny Bóg zsyła łaski i na dobrych i na złych; na tych którzy odmówili jedno ‘Ojcze nasz’ i na tych, którzy natrudzili się nad nowenną pompejańską. U Boga wszystko ma swoje miejsce.

Jak zatem powinna działać wiara? Wśród jej wielu przymiotów jeden wybija się na pierwszy plan. Wiara, tak jak modlitwa, powinna być wytrwała. Z pewnością z takim stwierdzeniem zgodzi się każdy chrześcijanin. Kwestią dyskusyjną może jednak być “głębokość” owej wytrwałości. Jak bardzo należy być wytrwałym? Chrystus nie pozostawił bez odpowiedzi żadnego ludzkiego pytania. Także sprawa wytrwałości została przez Niego wyczerpana w jednym zdaniu: “Kto wytrwa do końca będzie zbawiony” (Mt, 24, 13).

Do samego końca. Nie do chwili, kiedy uznamy, że nie ma już nadziei bądź nie mamy siły, aby prosić. Także wtedy, gdy trzeba będzie zmierzyć się ze śmiercią kogoś bliskiego albo z kłopotami finansowymi w rodzinie. Kiedy nie będzie można zaspokoić prośby swojego dziecka lub wesprzeć członka swojej rodziny w potrzebie. Wielu twierdzi, że taka wierność jest ponad ludzkie siły. Mają rację. Tylko bowiem z Bożą pomocą można być wiernym, aż do końca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję