Dzisiejsze drugie czytanie zaczerpnięte jest z Listu św. Jakuba Apostoła. Pismo to stanowi rozbudowaną katechezę na temat fundamentów chrześcijańskiego życia. Odnosi się do podstawowych kwestii związanych z praktykowaniem wiary w Chrystusa w codzienności. Autor zachęca adresatów do przekładania wiary na konkretne czyny, do wytrwałości w walce z pokusami. Przestrzega także przed grzechami języka, które zaburzają duchową harmonię. Wskazuje wreszcie na pokorę i modlitwę jako dwa niezbędne elementy prawdziwie chrześcijańskiego postępowania.

Fragment Listu św. Jakuba Apostoła wskazuje na wewnętrzny nieład jako źródło wszelkich niepokojów. Zazdrość i żądza sporu prowadzą do podziałów, konfliktów, bezładu i jako takie są przejawem ziemskiej mądrości, sprzeciwiającej się mądrości pochodzącej „z góry” – od Boga, która prowadzi do pokoju, ładu i harmonii. Do praktykujących ową mądrość „z góry” odnosi się zdanie: „Owoc zaś sprawiedliwości sieją w pokoju ci, którzy zaprowadzają pokój” (J 3, 18).

Autor listu podkreśla tutaj ścisły związek między pokojem a sprawiedliwością. Fraza „owoc sprawiedliwości” sugeruje, że sprawiedliwość nie jest jakąś statyczną postawą, ale raczej dynamicznym rezultatem podejmowanych wyborów i przyjętych postaw. Sprawiedliwość w kontekście biblijnym odnosi się do życia zgodnego z wolą Boga i normami moralnymi wynikającymi z Bożego Prawa. Nie chodzi tu jedynie o stan moralnej czystości. Postawa ta obejmuje przede wszystkim wierność Bogu i wynikające z niej konkretne działanie.

Obraz siewu podkreśla, że osiągnięcie sprawiedliwości wymaga wysiłku. „Sianie w pokoju” wskazuje, że pokój jest żyzną glebą niezbędną do wzrostu sprawiedliwości. Oznacza to, że harmonia, zrozumienie i miłość są niezbędne do pielęgnowania „sprawiedliwego” postępowania, czyli działania według Bożej woli. Tam, gdzie są konflikt, gniew i podział, maleje potencjał prawości. Nie może ona rozkwitnąć pośród sporów i niezgody. Pokój zatem można uznać za naturalny kontekst wzrostu sprawiedliwości i jej praktykowania. Jest on rozumiany nie tylko jako sytuacja braku konfliktu, ale także jako stan harmonijnych relacji. Autor listu ma tutaj na myśli aktywną postawę „zasiewania” ziaren pokoju, która tworzy środowisko sprzyjające rozwojowi prawości serca wypływającej z wierności Bogu. W ten sposób św. Jakub podsumowuje swoje rozważania nad naturą prawdziwej mądrości, inspirowanej Bożymi przykazaniami, której fundament stanowią pokój i sprawiedliwość.

Fragment Listu św. Jakuba sugeruje, że sprawiedliwość – zarówno w charakterze, jak i w działaniu – nie jest skutkiem deklaracji, ale jest efektem wiary wynikającej z praktyki. Ma ona charakter ściśle relacyjny, dlatego może rozwijać się w pełni w atmosferze pokoju i harmonii. Przesłanie to ma charakter uniwersalny, zwłaszcza dziś, kiedy podział i konflikt wydają się powszechne. Jest to wyzwanie i wezwanie skierowane do wierzących, aby urzeczywistniali ideał pokoju.