Zdawać się może, że tak niewiele potrzeba, aby głosić Ewangelię. Wystarczy ścisły związek z Chrystusem, moc nad duchami nieczystymi i laska - symbol władzy pasterskiej. Nadmiar dóbr materialnych - dwie suknie, pieniądze i prowiant na drogę - może się okazać przeszkodą w wypełnieniu powołania. Serce apostoła mogłoby być zbyt pochłonięte troską o dobytek i skłonne upatrywać źródło ewentualnego powodzenia ewangelizacyjnego w ludzkiej zapobiegliwości. Również słuchacze Ewangelii mogliby skupić się bardziej - jak to bywa w Afryce i Oceanii - na darach, które misjonarz musi rozdawać, niż na jego nauce. Z drugiej strony, na wzór Chrystusa, apostoł musi być konsekwentnie "wydany" ludziom, zdany na ich dobrą i złą wolę, na ich hojność i skąpstwo, na ich bogactwo i nędzę materialną. Na wzór Chrystusa, apostoł - we wszystkim z wyjątkiem grzechu - musi się "wcielać" w człowieka, do którego został posłany.

Postępowanie Jezusa wskazuje jednak, że nie doradzał swoim apostołom ubóstwa emocjonalnego. Zawsze posyłał swoich uczniów po dwóch - taka, rzekłbym, rozrzutność kadrowa. Chrystus wiedział, że człowiek jest istotą społeczną i potrzebuje drugiego człowieka - przyjaciela, towarzysza drogi, który będzie podporą w trudnych chwilach, doradcą w wątpliwościach, który wybije z głowy głupie pomysły.

Boję się ludzi, którzy nie mają przyjaciół, bo są nieobliczalni. Martwię się o duchownych, którzy nie tkwią we wspólnocie, bo to nieewangeliczne i niebezpieczne. Zawsze, gdy któryś z księży unikał kontaktu z kolegami " po fachu", był to sygnał kryzysu jego powołania. Ktoś mnie niedawno przekonywał, że przyjaźń między kapłanami nie istnieje... Może z tego wyjdzie?

Módlmy się za księży, aby nie trafiali do nas pojedynczo.