Spotkanie składało się z dwóch części - wykładów i koncertu w wykonaniu kwartetu smyczkowego „Da Camera”. Na temat malarstwa Kossaków mówiła Ilona Gajda, komisarz wystawy poświęconej malarstwu tej utalentowanej rodziny. O twórczości znanych literatek z rodziny Kossaków - Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Magdaleny Samozwaniec i Zofii Kossak opowiadała Joanna Jurgała-Jureczko, kierownik Muzeum Zofii Kossak w Górkach Wielkich, która korzystając z okazji, zaprosiła do odwiedzenia muzeum na Śląsku Cieszyńskim. Co ciekawe twórcą placówki był Zygmunt Szatkowski, mąż Zofii, który sam porządkował zbiory i jako pierwszy kustosz udostępniał je zwiedzającym. Dwa pomieszczenia, które tworzą stałą ekspozycję, oddają atmosferę pracy pisarskiej. W pozostałych organizowane są wystawy czasowe.
Zofia Kossak-Szatkowska bez wątpienia należy do najwybitniejszych pisarek polskich XX wieku. Mało kto o tym wie, ale była kandydatką do literackiej Nagrody Nobla. Urodziła się w 1890 r. w Kośminie nad Wieprzem. Dzieciństwo i młodość spędziła na Lubelszczyźnie i na Wołyniu, gdzie przeżyła piekło rewolucji bolszewickiej. Swoje wspomnienia z tego okresu opisała w Pożodze, która jednocześnie stała się jej udanym debiutem literackim. Po śmierci męża Stefana Szczuckiego osiadła w 1923 r. w Górkach Wielkich na Śląsku Cieszyńskim, gdzie ponownie wyszła za mąż w 1925 r. za Zygmunta Szatkowskiego - oficera WP i historyka wojskowości. W okresie międzywojennym w Górkach Wielkich powstały jej najwybitniejsze utwory, m.in. Nieznany kraj i Wielcy i mali, utwory dla dzieci i młodzieży Topsy i Lupus, Bursztyny, opowieści hagiograficzne - Szaleńcy Boży, a przede wszystkim wielkie powieści historyczne, wśród nich trylogia: Krzyżowcy, Król trędowaty, Bez oręża, przetłumaczona na 16 języków.
W 1939 r. Zofia Kossak opuściła Górki. Lata okupacji spędziła w Warszawie. Zaangażowana w pracę konspiracyjną, redagowała podziemną prasę, była założycielką Rady Pomocy Żydom „Żegota”. Za tę działalność została odznaczona medalem „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”. Przeżyła Oświęcim, a potem Pawiak, gdzie została skazana na śmierć. Uwolniona w lipcu 1944 r. dzięki staraniom władz podziemia, wzięła udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie przez kilka miesięcy związana była z redakcja Tygodnika Katolickiego Niedziela. Następnie zmuszona do opuszczenia kraju, przebywała w Anglii, gdzie razem z mężem pracowała w trudnych warunkach na Trossell Farm. Podczas emigracji powstało wysoko ocenione przez zagranicznych krytyków i czytelników Przymierze, a także Rok polski i cz. I Dziedzictwa. W 1957 r. pisarka powróciła do Polski. Zamieszkała w Górkach Wielkich w domku ogrodnika, w którym obecnie mieści się muzeum jej imienia. Tam spędziła ostatni okres życia, pracując wspólnie z mężem nad dalszymi częściami Dziedzictwa, Troją Północy i innymi utworami. Pochowana została na miejscowym cmentarzu w 1968 r.