Ks. Mirosław, misjonarz w Papui - Nowej Gwinei, urodził się w Poniatowej. Po ukończeniu technikum w Zespole Szkół Technicznych w Poniatowej, w 1984 r. wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1991 r., przez dwa lata posługiwał w parafii w Rzeszowie, następnie - po rocznym kursie językowym w Irlandii i Londynie - udał się na misje. Rodzinne miasto i swoich najbliższych odwiedził po raz drugi w ciągu 7 letniego pobytu na placówce misyjnej.

- Papua Nowa Gwinea - jaki to kraj?

- Papua Nowa Gwinea znajduje się - patrząc na globus - pomiędzy Azją a Australią, zajmuje wschodnią część wyspy Nowa Gwinea i około 600 pomniejszych wysp i wysepek. Jest państwem należącym do Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, głową państwa jest królowa angielska, którą reprezentuje gubernator. Językiem urzędowym jest angielski, ale powszechnie jest używana jego miejscowa odmiana zwana pigeon. Rdzenną ludność stanowią plemiona Papuasów, używająca ponad 700 języków. Klimat równikowy, wybitnie wilgotny, pory roku dzielą się na suchą i deszczową, a właściwie mniej i bardziej wilgotną. Występuje tu wspaniała roślinność tropikalna, jest ogromna obfitość kwiatów i wielość ich odmian. Jest tu najwięcej na świecie odmian orchidei. Woda w morzu jest cudownie czysta, z obfitością ryb, zdarzają się też rekiny. Ja mieszkam w głębi wyspy w górach, koło miasta Goroka. Papuasi żyją na poziomie ludzi neolitu, walczą ze sobą w wojnach plemiennych, strzelają z łuków z cięciwami z pędów bambusa i strzał z drewna, malują twarze na barwy wojenne, ubierają się w przepaski z liści, mieszkają w chatach, w środku których rozpalają ogniska, ogień krzeszą w sposób naturalny, używają kamiennych siekier. Stanowią całkiem odrębną kulturę, o innej mentalności, innym sposobie postrzegania świata.

- Jak żyją na co dzień, czym się odżywiają?

- Uprawiają niewielkie poletka ziemi, zajmują się tym wyłącznie kobiety, kopią ziemię przy pomocy szpadli, uprawiają słodkie bulwy - taro, bataty, maniok, warzywa, korzystają z rosnących dziko bananów i cytrusów. Są też uprawy kawy, herbaty, trzciny cukrowej, kakaowce, kauczukowce. Hodują świnie, trwa to 4 -5 lat, czasem też kury, ale chętniej je kupują. Charakterystyczne jest to, że zabijają zwierzęta w ten sposób, aby nie odpłynęła z nich krew, kury duszą, świnie zabijają uderzeniem, mięso pieką na rozgrzanych kamieniach, kury zjadają z wnętrznościami. Jedzą też różne dziwne robaki.

- Czy Ksiądz jest częstowany miejscowymi przysmakami?

- Oczywiście, wszystko mi smakuje, a przynajmniej tak mówię moim gościnnym parafianom.

- Mam nadzieję, że Ksiądz nie żyje w warunkach z epoki kamienia. Z jakich udogodnień cywilizacji Ksiądz korzysta?

- Nie jest tak źle. Mam generator prądu na ropę, dzięki temu kilka godzin dziennie jest elektryczność, mogę włączyć telewizor z jednym programem lub radio z dwoma. Mam lodówkę na gaz z butli i kuchenkę. Wodę deszczową zbieram do pojemników na dachu, ogrzewa się dzięki bateriom słonecznym, mam normalną łazienkę. Nie mam telefonu, ani komputera. Za to mam bardzo dobry terenowy samochód, chociaż wiele dróg górskich muszę pokonywać pieszo.

- Jak wygląda codzienne życie misjonarza?

- Jestem przede wszystkim księdzem, odprawiam Mszę św., sprawuję sakramenty, ale do moich obowiązków należy też prowadzenie szkoły. Przy parafii znajduje się szkoła katolicka, uczy się w niej około 300 uczniów, jestem dyrektorem i menadżerem, zatrudniam 10 nauczycieli, administruję szkołę, zdobywam środki na jej utrzymanie. Nie mam żadnej pomocy w domu, wykonuję wszystkie prace gospodarcze, przygotowuję posiłki, wyjeżdżam po zakupy. Zajmuję się wszystkimi problemami moich parafian, jestem ich lekarzem i doradcą.

- W jakim stopniu Papuasi korzystają z życia sakramentalnego?

- Bardzo gorliwie uczestniczą we Mszy św., przygotowują śpiewy, dekorują kościół, pracują też na rzecz kościoła, szczególnie jako zadośćuczynienie przy spowiedzi. Chrzczę dzieci, w szkole przygotowujemy dzieci do Pierwszej Komunii Świętej. Udzielam mało ślubów, bo wciąż powszechna jest poligamia - kogo na to stać, może mieć kilka żon. Pogrzeby też odprawiają raczej według swoich wierzeń, spotyka się jeszcze praktykę zjadania fragmentów ciała zmarłego dla zachowania go w ten sposób w sobie. Nie istnieje wśród nich pamięć o zmarłych, zapominają o miejscach pochówku. Kobiety na znak żałoby albo innych nieszczęść obcinają sobie palce. Mało która z moich starszych parafianek ma wszystkie palce, brakuje im nawet po kilka.

- Jakie efekty daje działalność misyjna?

- Nasza działalność skierowana jest przede wszystkim na edukację i zdrowie, ewangelizacja to zadanie, które dopiero się rozpoczyna, na efekty trzeba czekać do następnych pokoleń.

- Czy Ksiądz jest sam wśród Papuasów?

- W promieniu kilkudziesięciu kilometrów tak, ale raz w tygodniu spotykam się z kilkoma polskimi misjonarzami w naszym domu zakonnym.

Wyjeżdżając ze swojej parafii na urlop przekonuje się Ksiądz, że ziemia jest okrągła.

Przyleciałem do Warszawy przez Singapur i Londyn, teraz polecę ponownie do Londynu, następnie do Rio de Janerio i Buenos Aires, Santiago de Chile i przez Thaiti i Nową Zelandię wrócę z drugiej strony. Taki bilet dookoła kuli ziemskiej jest tańszy niż do Europy i z powrotem.

W tej wędrówce dookoła ziemi są dwa miejsca, gdzie Ksiądz ma swój dom: Poniatowa i Mamta. Będziemy się za Księdza modlić i prosimy o modlitwę. Szczęść Boże i do zobaczenia - za trzy lata.

Szczęść Boże, dziękuję serdecznie wszystkim mieszkańcom Poniatowej za wsparcie duchowe i materialne.