Reklama

Ruchy w Kościele

Ruch Światło-Życie

Według nauczania II Soboru Watykańskiego jednym z ruchów odnowy Kościoła jest Ruch Światło-Życie. Gromadzi on młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników i zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny skupione w Ruchu Domowy Kościół. Poprzez formację Ruch Światło-Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła, przekształcając parafie we wspólnoty wspólnot.

Niedziela łowicka 8/2005

Z moderatorem diecezjalnym Ruchu w diecezji łowickiej ks. Grzegorzem Gołębiem rozmawia ks. dr Paweł Staniszewski.

Ks. Paweł Staniszewski: - Czy mógłby Ksiądz przypomnieć Czytelnikom krótko historię Ruchu Światło Życie?

Ks. Grzegorz Gołąb: - Wszystko zaczęło się w latach 50. Młody, świeżo po święceniach kapłańskich, ks. Franciszek Blachnicki - kapłan diecezji katowickiej, w parafii Rydułtowy, w której był wikariuszem - dostał pod opiekę grupę ministrantów. Po roku cotygodniowych spotkań (w lipcu 1954 r.) zorganizował im rekolekcje nazwane Oazą Dzieci Bożych. Miały one inny charakter niż tradycyjne rekolekcje dla ministrantów - były dłuższe, prowadzone metodą przeżyciową. Ich celem było nie tyle słuchanie nauk rekolekcyjnych, co doświadczenie chrześcijańskiego stylu życia. Od 1958 r. Ojciec Franciszek organizował również rekolekcje dla dziewcząt szkół podstawowych. W 1963 r. stworzył Oazę Niepokalanej dla dziewcząt. Wkrótce potem Oazę dla chłopców. W latach 60., już z myślą o dorosłych, założył Kościół Domowy. Celem było kształtowanie dojrzałego chrześcijanina, budowanie żywego Kościoła - wspólnoty ludzi, których łączy więź oparta na bezinteresownej miłość do Boga i bliźnich. W 1969 r. uczestnicy letnich rekolekcji zaczęli prowadzić całoroczną pracę formacyjną. Odbywała się ona na cotygodniowych spotkaniach w małych grupach i na Dniach Wspólnoty - co 6 tygodni. Od tego czasu można mówić o istnieniu ruchu oazowego. Początkowo nosił on nazwę Ruchu Żywego Kościoła. W 1976 r. przyjął nazwę Ruchu Światło-Życie, określając się, jako skierowany do osób każdego wieku i stanu. Jego gałąź rodzinna nosi nazwę Domowego Kościoła. Od 1977 r. praca formacyjna oparta jest o Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych - dokument, który w Kościele Katolickim przywrócił katechumenat dorosłych.

- Jaki jest chryzmat Ruchu Światło-Życie?

- Charyzmat Ruchu wyrażony jest w starochrześcijańskim symbolu krzyża, stanowiącego znak rozpoznawczy Ruchu Światło-Życie. Są na nim skrzyżowane greckie słowa: fos - oznaczajace światło i zoe - życie; oba splecione literą omega tworzą krzyż. Wyrażają one treść charyzmatu Ruchu. Używając wyrazu zoe - życie, ks. Blachnicki chciał propagować określony jego styl, polegający na naśladowaniu Jezusa Chrystusa. Zwłaszcza w aspekcie służby ludziom. Fos - oznaczający symbolicznie światło wskazuje fakt, że „oazowicze” powinni postępować zgodnie z nakazami sumienia, rozumu i Słowa Bożego. Oba symbole wskazują kierunek, w jakim idzie formacja wiernych. Widać, że bogactwo charyzmatu jest ogromne. Jednak nawet wielu z naszych członków nie zdaje sobie z tego w pełni sprawy.

- Jakie są cele Ruchu Światło-Życie?

- Cele określone są w czterech podstawowych katechezach. Najpierw - jesteśmy świadomi istoty tego Ruchu, wyrażającej się w pojęciu Światło-Życie, uświadamiającym, że życie ma być życiem w świetle. Wynika z tego obraz nowego człowieka - takiego, który realizuje siebie przez dar z siebie. Z obrazu nowego człowieka wyrasta obraz nowej wspólnoty. Aby realizować siebie, muszę być cały czas otwarty na drugiego człowieka i jest mi potrzebna mała lub większa wspólnota... Dopiero z tej podmiotowości człowieka we wspólnocie może zrodzić się program nowej kultury. Są to wszystko jakby zręby programowe całego Ruchu Światło-Życie. Jak widać, nie są one tylko własnością Ruchu, są też pewną definicją chrześcijanina w świecie...

- Czy proponowany przez Ruch Światło-Życie model formacji chrześcijańskiej może być atrakcyjny dla współczesnej młodzieży?

- Na pewno atrakcyjność Ruchu Światło-Życie nie jest mierzona taką samą miarą jak np. spotkań nad Lednicą. Tu nie ma wyjątkowych akcji, wielkich fajerwerków. My proponujemy spokojną, trwającą kilka lat formację, prowadzącą do tego, by młody człowiek dojrzał do bycia darem dla innych ludzi, do podjęcia odpowiedzialności za innych, za pewne struktury i działania w Kościele oraz w społeczeństwie.

- Co, zdaniem Księdza, Ruch Światło-Życie może dzisiaj zaproponować współczesnej młodzieży?

- Ruch Światło-Życie postrzegany jest zazwyczaj jako ruch młodzieżowy, natomiast nasza historia pokazuje, że jesteśmy ruchem, który obejmuje nie tylko młodzież, ale także dzieci, studentów, dorosłych i całe rodziny. Myślę, że tym, czego dziś młodzi ludzie poszukują jest poczucie prawdziwej wspólnoty. Wspólnoty, która umożliwia spotkanie ludzi oparte na dzieleniu się Słowem Bożym i na szczerości; wspólnoty, która pogłębia więzi, budzi wzajemne zaufanie i prowadzi do współdziałania w dobru, do służby na rzecz społeczeństwa czy parafii. Zadaniem moderatorów i animatorów, dorosłych członków ruchu, jest pomaganie młodym w odkrywaniu takiej wspólnoty i znajdowaniu sobie w niej miejsca.

- Ruch oazowy powstał w innych warunkach społeczno-politycznych. Czy nadal jest potrzebny?

- Jezus Chrystus żyje w swoim Kościele, a Ewangelia jest ponadczasowa. Wciąż znajdują się tacy, którzy chcą ewangelicznego radykalizmu w swoim życiu. Na pewno zmieniają się metody i narzędzia w niesieniu Dobrej Nowiny, zmienia się człowiek, ale zawsze potrzebuje Bożej Prawdy. Potrzeba obecności Ruchu i jego działalności potwierdzona jest przez Kościół również w mocno zaawansowanym procesie beatyfikacyjnym założyciela Ruchy Światło-Życie, słudze Bożym ks. Franciszku Blachnickim. Widać to również w skierowanych do nas wypowiedziach Ojca Świętego. Żaden ruch nie może poszczycić się tak często kierowanymi słowami zachęty.

- Jakie wyzwania współczesności uważa Ksiądz za szczególnie istotne dla Ruchu? Jakie według Księdza zadania czekają na członków Ruchu w XXI wieku?

- Wnikać coraz głębiej w życie Jezusa, ewangelizować siebie, czy inaczej mówiąc nawracać się, podejmować trud przemiany swego życia w świetle Ewangelii. Światło Słowa Bożego czynić swoim życiem. Wtedy staną się świadkami. Dzisiejszy świat potrzebuje świadków, potrzebuje przykładów dobrego życia. Wśród pomieszania pojęć i wartości, stylów życia i autorytetów, potrzeba świadków Ewangelii.

- Co doświadczenie Oazy wniosło w życie Księdza?

- Z Ruchem spotkałem się w roku 1983 w rodzinnej parafii w Śródborowie. Po spotkaniu ewangelizacyjnym poprowadzonym przez wspólnotę z Otwocka rozpoczęliśmy spotkania formacyjne pod okiem ks. Zbigniewa Wojtasia i ks. Henryka Bartuszka. Dzięki tym spotkaniom odkrywałem Kościół, uczyłem się rozważać Słowo Boże, dowiedziałem się wiele o modlitwie i życiu zgodnym z wiarą. Chrystus coraz bardziej stawał pośrodku mojego życia i miłość do Niego zaprowadziła mnie do seminarium, a potem do kapłaństwa. Teraz, poprzez posługę w Ruchu i proponowanie dzieciom, młodzieży i rodzinom odnajdywania swojej drogi w Kościele w charyzmacie Światło-Życie, spłacam pewnego rodzaju dług wobec Oazy.

- Dziękuję za rozmowę.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Siedlce: święcenia biskupie ks. Grzegorza Suchodolskiego

2020-06-01 12:43

[ TEMATY ]

święcenia

Gzegorz Suchodolski/twitter

Święcenia biskupie ks. Grzegorza Suchodolskiego, nowego biskupa pomocniczego diecezji siedleckiej, odbyły się w poniedziałek 1 czerwca w katedrze pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Siedlcach. Dotychczasowy proboszcz parafii katedralnej, a wcześniej wieloletni dyrektor Krajowego Biura Światowych Dni Młodzieży i sekretarz generalny Komitetu Organizacyjnego ŚDM Kraków 2016 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej 16 kwietnia.

Głównym szafarzem święceń biskupich był biskup siedlecki Kazimierz Gurda a współkonsekratorami nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio i biskup radomski Henryk Tomasik.

Wśród zgromadzonych w siedleckiej katedrze hierarchów byli także m.in. Prymas Polski abp Wojciech Polak i metropolita lubelski abp Stanisław Budzik.

"Otaczamy dziś modlitwą ks. Grzegorza, aby Pan Bóg obdarzył go potrzebnymi łaskami do tego, żeby mógł jak najlepiej wypełnić zadanie posługi biskupiej, które zostało mu dane, zlecone. Prosimy o to, aby Duch Święty wypełnił jego serce, umocnił jego działania i sprawił, aby były one w naszym Kościele w Polsce skuteczne" - powiedział we wstępie do liturgii biskup siedlecki Kazimierz Gurda.

Po odczytaniu papieskiej bulli nominacyjnej przez przedstawiciela Nuncjatury Apostolskiej, w homilii bp Gurda zaznaczył, że mianowanie nowego biskupa pomocniczego dla diecezji siedleckiej nastąpiło po wielu miesiącach oczekiwań ze strony miejscowej wspólnoty.

Gzegorz Suchodolski/twitter

Następnie poświęcił swoje słowa zadaniom, jakie spoczywają na każdym biskupie. Nawiązał przy tym do następującego po homilii samego obrzędu święceń biskupich, w ramach których główny konsekrator stawia biskupowi nominatowi pytania dotyczące jego przyszłej posługi, a ten ostatni na te pytania odpowiada.

Podkreślił jednak, że wszystkie pytania, jakie zostaną postawione kapłanowi wyświęcanemu na nowego biskupa, są pytaniami zastępczymi jednego podstawowego pytania - "pytania o miłość, bo tylko miłość może być motywem wiernego wypełniania obowiązków, motywem nieustannej modlitwy, dochowania wierności, opieki nad cierpiącymi i biednymi, gorliwości w sprawowaniu liturgii i sakramentów".

Kaznodzieja zaznaczył, że "stale, pomimo zmieniających się warunków, aktualne jest oddanie przez pasterza swojego życia za owce, bez względu na to, czy jest to ofiara jednorazowa i krwawa czy też jest to ofiara codziennego życia, jego trudu i cierpienia".

Dodał, że powołanie do posługi pasterza w Kościele polega na "zapewnieniu pokarmu powierzonej owczarni". Tym pokarmem jest Słowo Boże i Eucharystia. - Ten obowiązek wypływa z nakazu, jaki uczniowie usłyszeli we Wniebowstąpienie: idźcie na cały świat, głoście Ewangelię, udzielając chrztu wszystkim, którzy uwierzą - przypomniał bp Gurda.

Bp Gurda podkreślił bogate doświadczenie ewangelizacyjne, które rozwinął najpierw jako katecheta i duszpasterz akademicki, potem w Rzymie angażując się w pomoc duszpasterską Polakom zmuszonym do opuszczenia Ojczyzny w latach 80., a następnie przygotowując polską młodzież do kolejnych Światowych Dni Młodzieży od roku 1996 (ŚDM w Paryżu) do 2016 (ŚDM w Krakowie), w czasie których młodzi katolicy spotykali się z trzema kolejnymi papieżami: Janem Pawłem II, Benedyktem XVI i Franciszkiem.

"Niczego w tym czasie nie czynił dla siebie. Wszystko dla Kościoła i obecnego w nim zmartwychwstałego Chrystusa. Pragnął jak najlepiej wypełnić misję, jaka została mu zlecona. Zaskarbił też sobie przyjaźń swoich współpracowników, którzy razem z nim dźwigali ciężar odpowiedzialności. I te więzy trwają do dzisiaj. Zapewne wiele z tych osób dzisiaj uczestniczy duchowo w jego święceniach biskupich" - powiedział bp Gurda.

Na zakończenie dodał, że wierni diecezji siedleckiej patrzą na posługę nowego biskupa pomocniczego z nadzieją, a jego wierna posługa kapłańska w różnych miejscach i okolicznościach oraz wieloletnie doświadczenie duszpasterskie zapowiadają, że te oczekiwania nie będą płonne.

Nowy biskup pomocniczy diecezji siedleckiej Grzegorz Suchodolski urodził się 10 listopada 1963 r. w Łukowie. W latach 1982-1988 odbywał formację w Seminarium Duchownym w Siedlcach. Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1988 r. W latach 1988-1990 był wikariuszem parafii św. Zygmunta w Łosicach. W latach 1990-1996 mieszkał w Rzymie i studiował katolicką naukę społeczną na Papieskim Uniwersytecie Angelicum, uzyskując licencjat (1996).

Po powrocie do Polski w 1996 r. był duszpasterzem akademickim, a od 2001 r. diecezjalnym duszpasterzem młodzieży. Funkcje te pełnił do 2006 r., kiedy został proboszczem parafii Matki Bożej Korony Polski w Kopciach.

W latach 1996-2016 był dyrektorem Krajowego Biura Organizacyjnego Światowych Dni Młodzieży, a w latach 2014-2016 – sekretarzem generalnym Komitetu Organizacyjnego ŚDM Kraków 2016.

W październiku 2016 r. został proboszczem parafii katedralnej w Siedlcach i dziekanem dekanatu Siedlce. Zna język włoski.

Bp Grzegorz Suchodolski jako hasło swojego posługiwania wybrał słowa „Głosić Jezusa Chrystusaˮ. Nawiązują one do napisu, jaki widnieje na Krzyżu Światowych Dni Młodzieży. Również herb biskupi zawiera znaki ŚDM. W pierwszej części górnego pasa tarczy herbowej znajduje się krzyż Światowych Dni Młodzieży, w drugiej części widnieje wyobrażenie Matki Bożej z Dzieciątkiem, pochodzące z ikony „Salus Populi Romani” („Ocalenie Ludu Rzymskiego”). Ikona Matki Bożej wiąże się ściśle z patronem nowego biskupa pomocniczego diecezji siedleckiej – św. Grzegorzem Wielkim.

CZYTAJ DALEJ

Sakrament bierzmowania w wigilię Zesłania Ducha Świętego

2020-06-02 11:10

[ TEMATY ]

jezuici

archidiecezja łódzka

Igor Architekt

„Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi!” – tymi słowami rozpoczął noc czuwania przed Zesłaniem Ducha Świętego u łódzkich jezuitów bp Ireneusz Pękalski. W sobotni wieczór 30 maja w parafii Najświętszego Imienia Jezus świętowano po raz pierwszy „podwójnie” Wigilię Zesłania Ducha Świętego. Część pierwsza czuwania rozpoczęła się o godz. 19.30 śpiewem oraz modlitwą o Ducha, tradycyjnie już animowaną przez wspólnotę Mocnych w Duchu. Następnie, w liturgii Eucharystycznej bp Ireneusz Pękalski udzielił sakramentu bierzmowania ponad 20 młodym. Młodzież przy parafii oo. Jezuitów w Łodzi przygotowywała się do przyjęcia sakramentu duchowej dojrzałości w grupie, którą sama określiła jako „Pokolenie Świętych”. Nazwą tą młodzi ludzie wyrażali swoje wielkie pragnienia i pasje.

W dalszej części uroczystości Wspólnota Młodość, działająca przy jezuickiej parafii, dołączyła do modlitwy poprzez flagę i gest.

Ze względu na czas pandemii i ograniczoną ilość osób mogących uczestniczyć w uroczystościach kościelnych, ustalono w parafii, że o ile pierwsza część wieczoru „należy” do młodych i bierzmowanych, to druga – do pozostałych wiernych, w szczególności wspólnot i grup modlitewnych działających przy parafii Najświętszego Imienia Jezus w Łodzi. W związku z tym, o godz. 22:00 rozpoczęła się modlitwa i Eucharystia, w której udział wzięli członkowie przyparafialnych wspólnot. Mszę odprawił proboszcz jezuickiej parafii – o. Remigiusz Recław, a modlitwę i śpiew animowała wspólnota Zwiastowanie. Całość spotkania uświetniła diakonia taneczna.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję