"Bóg wezwał nas przez Ewangelię, abyśmy dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa" (por. 2 Tes 2, 14). Powyższy werset z dzisiejszej Liturgii mszalnej nabiera szczególnej wymowy w kontekście zakończenia Wielkiego Jubileuszu Wcielenia. Ukazuje on bowiem w świetle Ewangelii nasze chrześcijańskie powołanie do pełni wspólnoty i chwały z Jezusem Chrystusem, naszym Panem i Zbawicielem. Streszcza tym samym trafnie główny cel Wielkiego Jubileuszu, za który pragniemy dziś wypowiedzieć Bogu Najwyższemu nasze uwielbienie i dziękczynienie.

Jubileusz rokiem łaski od Pana

Wezwanie do świętości, do której zachęca dzisiejsza Ewangelia - to przecież ta sama Radosna Nowina, od której Chrystus, posłany przez Ojca i namaszczony Duchem Świętym, rozpoczął w synagodze w Nazarecie swoją publiczną działalność, ogłaszając ubogim, więźniom, niewidomym i uciśnionym "rok łaski od Pana" (Łk 4, 19). Słowa proroka Izajasza, od którego została zaczerpnięta powyższa zapowiedź (por. Iz 61, 2), Chrystus dopełnił stwierdzeniem: "Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli" (Łk 4, 21).
"To ´dziś´ trwa nieustannie od dnia, w którym Syn Boży przyszedł na ziemię. Po Jego śmierci i zmartwychwstaniu to ´dziś´ trwa w Kościele, w którym Chrystus jest obecny, aż do skończenia świata" (Jan Paweł II, Przemówienie do Polaków, 6 lipca 2000 r.). To "dziś" trwa, ponieważ trwa Chrystus uwielbiony i zmartwychwstały, trwa Jego zbawcze dzieło, które On sprawuje za pośrednictwem łaski. Istota owego "dziś" nie wyczerpuje się w samym trwaniu, albowiem " to ´dziś´ dokonuje się w każdym z nas, którzy przez chrzest zostaliśmy włączeni w Chrystusa" (Jan Paweł II, tamże).
Ewangeliczne "dziś" obejmuje także Jubileuszowy Rok Zbawienia, zamknięty uroczyście w polskich kościołach katedralnych w przededniu Święta Objawienia Pańskiego, a w wymiarze ogólnokościelnym - przez Jana Pawła II - 6 stycznia br.

Chrystus Bramą, Ośrodkiem i Kresem pielgrzymki wiary Roku Jubileuszowego
Dzisiejsza druga niedziela po uroczystości Objawienia Pańskiego stanowi dla nas wszystkich stosowną okazję, aby jeszcze raz w duchu przebyć symboliczną pielgrzymkę wiary dziejów naszego narodu. W Polsce Wielki Jubileusz obejmuje bowiem nie tylko dwutysiąclecie całego chrześcijaństwa, ale także tysiąclecie istnienia Kościoła hierarchicznego na naszych ziemiach. Czynimy to w tym celu, aby pełniej uświadomić sobie motywy wdzięczności za wielkie, a w głębszym sensie nawet niepowtarzalne dary tego podwójnego Jubileuszu.
Wielki Jubileusz 2000 Roku zwany jest "wielkim" nie tylko ze względu na jedyną chwilę dziejową, która wprowadza nas w nowe stu-, a nawet tysiąclecie, ale także przez to, że dane nam było realizować program ewangelizacyjny nakreślony przez Jana Pawła II, jedynego jak dotychczas Papieża z rodu Polaków, zawarty w liście apostolskim: Tertio millennio adveniente i w bulli Incarnationis misterium. Do tej wyjątkowej okazji z łaski i dobroci Miłosierdzia dane nam było pod przewodnictwem Ojca Świętego przeżyć aż dwie pielgrzymki apostolskie w roku 1997 i 1999. Katecheza apostolska Jana Pawła II, stanowiąca formę nowej ewangelizacji, ukazała nam Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela świata "wczoraj, dziś i na wieki" (por. Hbr 13, 8), który " ku wolności wyswobodził nas" (Ga 5, 1). Przesłanie błogosławionych Kazania na Górze stało się z kolei źródłem inspiracji i programem ewangelijnym dla chrześcijaństwa w nowym, XXI wieku.
Z okazji wielkich rocznic śmierci i kanonizacji św. Wojciecha - pierwszego Patrona Polski w 1997 i 1999 roku Papież wskazał na Chrystusa jako fundament i jako klucz do zrozumienia naszych ojczystych dziejów. Jednocześnie pod przewodnictwem Jana Pawła II mogliśmy raz jeszcze przebyć duchową pielgrzymkę wiary, począwszy od chrztu Mieszka, śmierci i męczeństwa św. Wojciecha, przez dzieje Piastów i Jagiellonów z Panią Wawelską - Królową Jadwigą, aż do heroicznych świadków i męczenników najnowszych czasów: św. Maksymiliana Kolbego, bł. bp. Michała Kozala oraz 108 nowych błogosławionych - Męczenników
II wojny światowej. Nieocenioną łaską, którą otrzymaliśmy jako drogowskaz na nowe tysiąclecie, jest dar kanonizacji s. Faustyny - piewczyni Bożego Miłosierdzia, a także beatyfikacja 11 Sióstr Nazaretanek z Nowogródka.
Kontynuacją tej dziejowej pielgrzymki było jubileuszowe pielgrzymowanie i kolejne celebracje. Prowadziły one od kolebki kościelnych i narodowych dziejów, od Poznania, poprzez pierwszą stolicę metropolitalną - Gniezno, Kraków, Wrocław, a następnie Katowice, Częstochowę, Warszawę, Łódź, Białystok, Olsztyn, Przemyśl, Gdańsk, Lublin, Kołobrzeg i wszystkie pozostałe diecezje Polski. Widzialnym owocem celebracji jubileuszowych jest ożywienie wielu indywidualnych i zbiorowych inicjatyw, w tym także współpracy z samorządami. Punktem kulminacyjnym duchowej pielgrzymki wiary była narodowa pielgrzymka do ziemskiej ojczyzny naszego Pana w dniach 14-21 marca oraz do serca chrześcijaństwa i korzeni wiary Apostołów Piotra i Pawła - do Rzymu, w dniach 6-10 lipca. Tu mieliśmy okazję jako naród wyśpiewać dziękczynne Te Deum za przynależność do Kościoła i łaski otrzymane w ciągu tysiącletnich dziejów naszej Ojczyzny. Trwałą pamiątką Wielkiego Jubileuszu pozostaną na zawsze wota narodowe: świątynie Opatrzności Bożej w Warszawie, Miłosierdzia Bożego w Krakowie Łagiewnikach oraz Matki Bożej w Licheniu.
Pielgrzymka wiary i przejście przez Bramę, którą jest Chrystus, symbolizuje wyraźnie czas Jubileuszu otwarty przez Papieża oraz ukazuje "pielgrzymkę do wewnątrz", do pełnej wspólnoty z Jezusem Chrystusem. "Przejść przez tę bramę znaczy wyznać, że Jezus Chrystus jest Panem, a zarazem pogłębić wiarę w Niego, aby żyć nowym życiem, którym nas obdarzył" (Jan Paweł II, tamże). W perspektywie Wielkiego Jubileuszu Jan Paweł II wezwał nas wszystkich do podjęcia tej "podróży do wewnątrz", której "celem jest oderwanie nas od tego wszystkiego - w nas i wokół nas - co jest sprzeczne z prawem Bożym, abyśmy byli w stanie spotkać się w pełni z Chrystusem, wyznając naszą wiarę w Niego i otrzymując obfitość Jego miłosierdzia" (Jan Paweł II, O pielgrzymowaniu do miejsc świętych, nr 12).

Otwarta brama Jubileuszu programem ewangelizacyjnym na nowe tysiąclecie

Wszystko, co zostało zapisane jako program ewangelizacji na trzecie tysiąclecie i wyrażone w symbolu otwartej bramy, przypomina, że zapis ten nie może pozostać martwą literą, ale musi być podjęty przez wszystkich i realizowany z oddaniem i wytrwałością.
Pierwszym zadaniem, jakie powinniśmy realizować wkraczając w nowe tysiąclecie chrześcijaństwa, jest wewnętrzne nawrócenie. Stanowi ono wymierny owoc rachunku sumienia, który w Roku Jubileuszowym czynił zarówno Kościół powszechny, jak i Kościół w Ojczyźnie naszej. Jest to nieodzowny warunek podjęcia, głoszenia i świadczenia o Ewangelii Chrystusa z nową siłą i mocą Ducha Świętego. Dotyczy ono wszystkich wiernych, tak duchownych, jak i świeckich, albowiem my wszyscy ochrzczeni w imię Jezusa Chrystusa powołani zostaliśmy do tego, aby w codziennym życiu dawać świadectwo Ewangelii zbawienia w życiu osobistym, rodzinnym i publicznym.
Świadectwo chrześcijańskie najpełniej objawia się przez dzieła czynnej miłości wobec ubogich, uciśnionych, osamotnionych, chorych, bezdomnych. Czas łaski Jubileuszu uświadomił nam obfitość strumieni Bożego miłosierdzia, jakich dostąpiliśmy w tym niepowtarzalnym czasie łaski. Doznane miłosierdzie przynagla nas do podejmowania konkretnego działania na rzecz ubogich i potrzebujących, a szczególnie bezrobotnych.
Pierwszorzędnym przedmiotem nowej ewangelizacji muszą pozostać ludzie młodzi, którzy są nadzieją Kościoła i świata wchodzącego w trzecie tysiąclecie. Trzeba wkładać wiele wysiłku, by Kościół był obecny wśród młodzieży, która staje w obliczu trudnych wyborów życiowych. Zakłada to także poszukiwanie "tych wszystkich, którzy odchodzą lub odwracają się od Chrystusa i Kościoła na skutek moralnego zagubienia, doznanych zawodów czy rozczarowań" (Jan Paweł II, Ad limina Apostolorum, 2 lutego 1998). Trzeba podjąć nowy wysiłek, aby Ewangelia przez świadectwo ludzi wierzących była obecna także w życiu publicznym i kulturze narodu.
U progu nowego tysiąclecia, przeżywając czas Wielkiego Jubileuszu, mogliśmy sobie uświadomić, że Chrystus - "nadzieja chwały" (Kol 1, 27) jest ciągle jedynym Zbawicielem świata "wczoraj, dziś i na wieki" (por. Hbr 13, 8). "Przez powstanie z martwych zrodził nas do żywej nadziei" (1 P 1, 3). Jest to zwycięska nadzieja, która " zawieść nie może" (Rz 5, 5), ponieważ stanowi ona uczestnictwo w zwycięstwie Zmartwychwstałego nad złem, nienawiścią i nad śmiercią. " Przyszłość należy do tych, którzy potrafią dać ludzkości motywy nadziei i przetrwania" (Jan Paweł II, O pielgrzymowaniu do miejsc świętych). Naszym zadaniem i powołaniem jest być wiarogodnymi świadkami tejże właśnie zwycięskiej nadziei. Będziemy nimi tylko wtedy, gdy jako chrześcijanie wejdziemy w nowe stulecie bardziej zespoleni i podejmiemy nowe wysiłki zmierzające do pełnego zjednoczenia wszystkich chrześcijan.
Ewangeliczne "dziś" Wielkiego Jubileuszu sprawia, że ciągle trwają także kościelne i narodowe gody, na podobieństwo godów w Kanie Galilejskiej. Chrystus dokonał tutaj pierwszego znaku w obecności i na prośbę Matki Najświętszej. Ożywieni głęboką ufnością w skuteczność i wstawiennictwo Matki Bożej, "prośmy Bogurodzicę Dziewicę, Królową Polski i Panią naszą Jasnogórską, aby wyjednała nam u Swego Syna wiarę dojrzałą i bogatą, żebyśmy mogli nią promieniować i dawać świadectwo; wiarę żywą, wyrażającą się w życiu i kształtującą naszą codzienność; wiarę twórczą, zdolną przemieniać nas samych oraz świat, w którym żyjemy. Niechaj dopełni ją miłością, uczyni wrażliwą na znaki czasu i na potrzeby bliźnich" (Jan Paweł II, Przemówienie do Polaków, 6 lipca 2000 r.).
Ubogaceni łaskami Wielkiego Jubileuszu i ożywieni nadzieją - wchodzimy w nowe tysiąclecie. Na wierne i odważne świadectwo chrześcijańskiego życia od tronu Jasnogórskiej Pani i Królowej wszystkim z serca błogosławimy.

Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi polscy zebrani na 309. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski

Częstochowa - Jasna Góra, 30 listopada 2000 r.