Trwa Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Szukamy szczególnie tego, co nas łączy: wiara w Trójjedynego Boga, chrzest w Imię Jezusa Chrystusa i słowo Boże. Ta jedność nie może wzrastać, jeżeli będziemy sobie wzajemnie wypominać winy. Jest nam konieczne nade wszystko wzajemne przebaczenie. Kiedy z modlitewną uwagą słuchamy słowa Bożego, w nim jest dla nas ukazana najprostsza droga pojednania. Ta upragniona jedność nie oznacza jakiegoś mechanicznego zrównania, bo jest to jedność w różnorodności, czego wzorem jest ludzkie ciało, jak nam to dziś szczegółowo przypomina św. Paweł.
Wspólnota Ludu Bożego z pierwszego czytania, którego " Reszta" powróciła z niewoli babilońskiej, była zagrożona w tej swojej jedności od zewnątrz i od wewnątrz. Ci, wybawieni z niewoli, pragną teraz ocalić tę swoją jedność jako lud Boży. Dlatego dopominają się o Księgę Bożego Prawa. Słuchają słów tej Księgi nie tylko z najwyższą uwagą, ale i z tak głębokim wzruszeniem, że "cały lud płacze". A jak owocne było to słuchanie, świadczy polecenie przekazane ludowi: " Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie napoje słodkie, poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Panu naszemu". W takim słuchaniu słowa jest spotkanie ludu ze swoim Bogiem i Wybawicielem z niewoli i tej sprzed wielu lat z Egiptu, i tej ostatniej z Babilonu. A to dzielenie się potrawami świątecznymi to ówczesna Caritas. Jakże proste i bliskie nam ze Mszy św. są punkty programu tego liturgicznego spotkania: otwarcie Księgi, postawa stojąca podczas słuchania, głęboki ukłon na kolanach i serdeczna aklamacja w słowach: "Amen! Amen!". My dziś słuchamy Proroków i Apostołów siedząc, a Jezusowej Ewangelii w postawie stojącej, która wyraża równocześnie szacunek i gotowość, aby iść i wypełniać słowo. Ale czy tak naprawdę jest? Czy i nas, zgromadzonych w świątyni, słowo Boże przemienia w żywą wspólnotę? Czy nasze serca radują się, że uszy słyszą słowo Boże? Czy kiedy na zakończenie modlitwy eucharystycznej kapłan mówi - śpiewa: "Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie...", z mocą odpowiadamy: "Amen! Amen!"? My otrzymujemy nadto coś nieskończenie więcej - Chleb Eucharystyczny w Komunii św.! Tamta wspólnota w świątyni jerozolimskiej nie była wielka, to była "Reszta" Izraela. A jednak kapłan Ezdrasz wzywa ją do radości: "Nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w
Panu jest ostoją waszą". Dla nas motywem radości jest każde " Pan z wami!", "W górę serca!", "Oto Baranek Boży!". A nade wszystko te powtórzone Jezusowe słowa: "Bierzcie i jedzcie!". Tam, wobec ludu zgromadzonego przed Bramą Wodną, stał na podwyższeniu kapłan-pisarz. Przed nami na ambonie i przy ołtarzu stoi kapłan, który nie tylko czyta i objaśnia słowo Boże, ale ma także władzę konsekracji.
Św. Łukasz, jak dziś słyszymy na początku Ewangelii, szukał świadków, którzy byli sługami słowa, studiował ich relacje i za bardzo ważny uznał ten moment, kiedy Jezus w Nazarecie, w synagodze powiedział: "Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli". To Jezusowe "dziś" trwa już 2000 lat i jest tak samo aktualne w tym rozpoczętym 2001 r.