Concepción Cabrera de Armida uchodzi za jedną z najpłodniejszych pisarek religijnych swoich czasów, a spośród mistyków Kościoła to ona pozostawiła największą spuściznę literacką. Kiedy toczył się jej proces beatyfikacyjny, w Kongregacji ds. Świętych przedstawiono blisko 200 tomów pism, które wyszły spod ręki tej mistyczki. Swój dzienniczek duchowy pisała przez ponad 40 lat. Jego objętość jest porównywalna z Summą św. Tomasza z Akwinu. Jeszcze za życia Concepción po świecie rozeszło się ponad pół miliona egzemplarzy książek sygnowanych jej nazwiskiem. Pisała m.in. o swoich mistycznych doświadczeniach – spotkaniach z Jezusem.

Biła braci, kradła słodycze

Concepción urodziła się 8 grudnia 1862 r. w San Luis Potosí w Meksyku, w wielodzietnej rodzinie Octaviano Cabrery Lacavexa i Clary Arias Rivery. Choć rodzina była zamożna, to nie obnosiła się ze swoim bogactwem. Prowadzili skromne, pobożne życie. To od rodziców Concepción przyjęła charakterystyczną dla jej duchowości miłość do Najświętszej Eucharystii. Rodzice i przyjaciele nazywali ją pieszczotliwie Conchitą, co do końca życia przylgnęło do przyszłej mistyczki. Była typowym dzieckiem, trochę psotnym, ale mimo to zachowywała respekt dla rodziców. Jak zauważyła we wspomnieniach: „Byłam posłuszna rodzicom, biłam braci, kradłam słodycze i owoce”.

Żona, matka, mistyczka

W wieku 21 lat wyszła za mąż za Francisco Armidę; z tego związku urodziło się dziewięcioro dzieci. Conchita bez reszty oddała się roli matki i żony, nie zaniedbując jednak bogatego życia duchowego. Pewnego dnia pogrążona w modlitwie usłyszała głos: „Twoją misją jest ratowanie dusz”. Tymi słowami Jezus wzywał ją do cierpienia i prowadzenia „Dzieł Krzyża”. Z jej inspiracji już w 1894 r. powstało pierwsze w Meksyku Apostolstwo Krzyża. Kolejne podobne powstawały dzięki niej w następnych latach: Zgromadzenie Sióstr Krzyża Najświętszego Serca Jezusowego, założone w 1897 r., Przymierze Miłości z Najświętszym Sercem Jezusa – 1909 r., Bractwo Chrystusa Kapłana – 1912 r., Zgromadzenie Misjonarzy Ducha Świętego – 1914 r. Wspólnoty te pozwoliły zachować wiarę w czasach prześladowań katolików ze strony ateistycznych rządów Meksyku i trwają do dziś. Sama Conchita udzieliła schronienia kilku prześladowanym przez meksykańskie władze księżom. Jak zapisała w swoim dzienniczku: „Kościół to współpraca z dziełem Odkupienia przez Krzyż i w ten sposób uzyskanie łaski Ducha Świętego, który odnowi oblicze tej biednej ziemi, prowadząc je do wypełnienia w zamyśle ogromnej miłości Ojca”.

Żyła na wzór Maryi

W 1901 r. zaczął się dla Conchity nowy, bolesny etap w jej życiu. W czasie największego chaosu wywołanego rewolucją meksykańską zmarł jej mąż, musiała sama zaopiekować się dziećmi, z których najmłodsze miało 2 lata. Mimo fatalniej sytuacji Conchita nigdy się nie uskarżała, zachowała nadzieję, a każdą wolną chwilę poświęcała modlitwie. Żyła na wzór Maryi, dając się prowadzić Duchowi Świętemu. Była nietypową mistyczką – wdową i zapracowaną matką. Choć pozostawiła po sobie ogrom pism, jej dzieci, jak same przyznały, nigdy nie widziały jej piszącej przy biurku.

Bóg chce, bym była samotna

Jezus mówił do Conchity: „Proś Mnie o długie życie pełne cierpienia i o to, byś mogła dużo napisać... Taka jest twoja misja na ziemi”. Tak też się stało. Meksykańska mistyczka dożyła 75 lat. Ostanie 20 lat spędziła, rozwijając nową formę pobożności maryjnej – naśladowanie samotności Matki Bożej w ostatnich latach Jej życia na ziemi. Jezus objawił jej, że w ostatnim okresie doczesnego życia Maryi rozwinęła się w Niej pełnia miłości, po czym wezwał Conchitę słowami: „Przyglądaj się cnotom, jakie Maryja praktykowała w swej samotności, w ostatnim okresie swego życia. Jej spojrzenie i Jej dusza były całkowicie zwrócone ku niebu”. Później wizjonerka zapisała w swoim dzienniczku: „Bóg chce, bym była samotna (...) Chcę być w towarzystwie Maryi, naśladować Jej samotność podczas ostatnich lat Jej życia”. Tą wizją meksykańska błogosławiona daje ludziom chorym, cierpiącym i znajdującym się u kresu swojego istnienia wielki wzór do naśladowania, którym była Maryja. Matkę Bożą w ostatnim doczesnym etapie Jej życia możemy w pewnym sensie nazwać „Emerytką”, która pokazuje, że te finalne chwile na ziemi przynoszą wielkie owoce, że mogą się stać czasem najbardziej błogosławionym.