To zdumiewające, że cała energia sztabu Trzaskowskiego nie idzie na prezentowanie jego zasług, planów, wizji. Ba – nikt nawet nie próbuje udawać, że chodzi tu o promowanie kandydata. Zamiast tego – codzienna, niemal rytualna nagonka na Nawrockiego. Wypowiedzi pełne straszenia, drwin, pogardy. Jakby cała ta kampania miała jeden cel: zohydzić przeciwnika, a nie przekonać do siebie kogokolwiek.

Owszem, krytyka jest częścią debaty publicznej. Ale kiedy zaczyna się budowanie całej narracji wyłącznie na negacji i emocjonalnym ataku, trudno nie zapytać: gdzie się podziało to serduszko? Gdzie ten „obóz pokoju i miłości”, o którym tak głośno krzyczano przez ostatnie lata?

Patrząc na Donalda Tuska – lidera tej formacji – można odnieść wrażenie, że sam już w tę iluzję nie wierzy. Brak uśmiechu, zaciśnięte usta, twardy, niemal zimny wzrok. Nie ma tam miejsca na dialog, nie ma przestrzeni na nadzieję. Jest za to twarda, brutalna walka – jakby nadszedł moment ostatecznego starcia, w którym celem nie jest zwycięstwo, ale zniszczenie przeciwnika.

Jesteśmy świadkami końca pewnej iluzji. Przez lata próbowano nas przekonać, że jedna ze stron politycznego sporu ma monopol na moralność, na dobro, na „serce”. Tymczasem ta kampania brutalnie zdziera maski. Pokazuje prawdziwe intencje, prawdziwe emocje. I prawdziwe oblicze.