Spotkanie rozpoczęła Msza św. w seminaryjnym kościele Trójcy Świętej, celebrowana przez ks. prał. Edwarda Chata, który w homilii wspominał m.in. swoje kontakty z ks. Piwowarczykiem, powszechnie nazywanym w diecezji „ojcem”.
W wypełnionej słuchaczami auli WSD została przedstawiona prezentacja multimedialna sylwetki sługi Bożego - pokłosie tegorocznego diecezjalnego konkursu. Referaty, dotyczące m.in. kultu maryjnego, modlitwy i refleksji o charakterze osoby ludzkiej w nauczaniu ks. Piwowarczyka, zaprezentowali księża z KUL i WSD w Kielcach. Byli to: o. prof. dr hab. Andrzej Derdziuk OFM Cap, ks. prof. dr hab. Mieczysław Rusiecki, ks. prof. dr hab. Marek Chmielewski, ks. dr Jan Jagiełka.
O. prof. Andrzej Derdziuk przedstawiając zagadnienie charakteru w nauczaniu ks. Piwowarczyka, zwrócił uwagę na jego dobrą znajomość oraz fascynację autorami neotomistycznymi i samym św. Tomaszem z Akwinu, umiejętność tworzenia „oryginalnych syntez” w koncepcji charakteru „przyrodzonego” i „nadprzyrodzonego”, z wykorzystaniem zdobyczy medycyny pastoralnej. Podkreślił jego nauczanie o kształtowaniu woli i poszukiwanie ideału w osiąganiu celu. Zaznaczył także ujmowanie człowieka przez ks. Piwowarczyka w świetle filozofii klasycznej, a więc całościowo, krytykując sprowadzanie istoty ludzkiej to redukcjonistycznej koncepcji (typu „opakowania dla genów”, jak postulują współcześni biolodzy). Jego studia nad charakterem były przyczynkiem do analizy zagadnień wychowawczych, a w ostatecznym dążeniu człowieka - do zjednoczenia z Bogiem.
Z kolei ks. dr Jan Jagiełka - diecezjalny postulator procesu beatyfikacyjnego, omawiając znaczenie Kościoła w nauczaniu ks. Wojciecha, skoncentrował się na ulubionej tezie sługi Bożego - „mistycznym ciele Chrystusa”.
- Sługa Boży ks. Piwowarczyk bardzo kochał Kościół, świadomy, jak wiele mu zawdzięcza i jak ważny jest on dla ludzi - mówił, wspominając m.in. cykl nauk rekolekcyjnych na ten temat, rozpoczętych w 1953 r. czy inspiracje św. Pawłem. - Ks. Wojciecha cechowała bogata myśl teologiczna, ale zarazem wielki praktycyzm, bo on uczył jak być Kościołem praktycznym (…). Uczył, że Kościół to Chrystus w nas żyjący - mówił ks. Jagiełka. Uwypuklił także prekursorskie działania ks. Piwowarczyka w zakresie włączania w posługę Kościoła osób świeckich.
Przykładów tego rodzaju pozostało mnóstwo, ale warto zauważyć wciąż żywą pamięć o ks. Piwowarczyku w jego rodzinnej parafii Gołcza (urodził się w parafialnej miejscowości Kamienica), która inspiruje konkursy wiedzy czy plastyczne na jego temat (efekty konkursu „Ojciec Piwowarczyk w oczach dziecka” można oglądać w Piekoszowie), pamięta o swoim rodaku w dniu jego imienin, przygotowuje prezentacje multimedialne itd. Specjalnie na seminarium do Kielc przyjechała spora grupa parafian oraz uczniów z Gołczy, byli także pamiętający go katecheci, osoby niepełnosprawne, konsekrowane czy związani z nim księża diecezjalni.
Po wysłuchaniu referatu ks. prof. dr. hab. Mieczysława Rusieckiego „Maryja w nauczaniu sługi Bożego ks. Wojciecha Piwowarczyka” oraz wykładu ks. prof. dr. hab. Marka Chmielewskiego pt. „Modlitwa w nauczaniu sługi Bożego ks. Wojciecha Piwowarczyka” nastąpiło nagrodzenie laureatów konkursów tematycznych.
Sługa Boży ks. inf. Wojciech Piwowarczyk żył w latach 1902-1992. W 1927 r. ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Kielcach, tuż po studiach pracował jako wikariusz w Wiślicy i w Jędrzejowie. Studia teologiczne z psychologii i teologii moralnej odbył na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1938 r. na podstawie rozprawy pod tytułem „Charakter. Jego istota” otrzymał doktorat z teologii. Równocześnie pracował w Kielcach jako wikariusz, prefekt w szkole powszechnej, kapelan więzienny, sekretarz generalny Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej. W 1942 r., początkowo nieformalnie, powołał Instytut Świecki Chrystusa Króla, złożony z uczennic tajnych kompletów, które podjęły praktykę rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa, posłuszeństwa. Później członkinie Instytutu Świeckiego Chrystusa Króla uaktywniły się w całej Polsce.
Przez 20 lat ks. Piwowarczyk pełnił funkcję profesora i ojca duchownego w Seminarium kieleckim oraz - przez następne 20 lat - ojca duchownego kapłanów diecezjalnych. W 1960 r. został mianowany diecezjalnym referentem Duszpasterstwa Dobroczynności, którego koła zakładał w wielu parafiach. Żywo interesował się misjami, a w 1979 r. został mianowany dyrektorem Papieskich Dzieł Misyjnych. Aktywnie angażował się w Unię Apostolską Kleru.
W 1980 r., już w bardzo podeszłym wieku, zainicjował duszpasterstwo osób niepełnosprawnych: ociemniałych, głuchych, niepełnosprawnych ruchowo. Organizował dla nich spotkania i wyjazdy na dwutygodniowe wczasy łączone z rekolekcjami. Działalność ta zaowocowała stworzeniem domu dla niepełnosprawnych w Piekoszowie k. Kielc, który obecnie funkcjonuje jako jeden z największych ośrodków rehabilitacyjno-rekolekcyjnych w Polsce dla niepełnosprawnych. Tam znajduje się Izba Pamięci i pamiątki po ojcu Wojciechu.
2 grudnia 2006 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.