d) Jasło (1940-41)
Przenosiny ks. Findysza na kolejną placówkę duszpasterską wypadły w trudnych warunkach okupacyjnych. Podyktowane były jednak względami praktycznymi. Jednoczesna bowiem obecność na tej samej parafii byłego jej administratora i nowego proboszcza mogłaby w dłuższej perspektywie czasowej być źródłem nieporozumień, a tych władza duchowna pragnęła uniknąć. Nadto chciała ona stworzyć dobre warunki duszpasterzowania nowemu proboszczowi. Stąd też po wprowadzeniu ks. Majewskiego w jego obowiązki w październiku 1940 r. ks. Findysz opuścił Strzyżów i udał się do Jasła, gdzie objął wyznaczone mu przez zwierzchników stanowisko wikariusza.
Nowa placówka duszpasterska ks. Findysza położona była w południowo-zachodniej części diecezji przemyskiej, w której dominowała ludność narodowości polskiej, wyznania rzymskokatolickiego. Była to, podobnie jak poprzednie, duża terytorialnie i personalnie parafia miejska. Swym zasięgiem obejmowała aż 21 miejscowości. Były to: Jasło, Bryły, Brzyście, Brzyszczki, Czeluśnica, Gądki, Gorajowice, Hankówka, Jareniówka, Łęgosz, Kaczorowy, Kowalowy, Ulaszowice, Łaski, Niegłowice, Bajdy, Sobniów, Wolica, Wałowice, Żółków, Lichtarz. Ogółem liczyła ona ok. 17 tys. wiernych. Na jej terytorium mieszkali nadto przedstawiciele innych wyznań i religii, np. w 1938 r. było tam 96 grekokatolików, 2639 żydów i 49 innowierców. Wprawdzie do 1940 r. pod wpływem działań wojennych i eksterminacyjnej polityki okupanta struktura ilościowa ludności znacznie się zmieniła, to wspomniane grupy religijne i narodowościowe dalej były tam obecne. Co więcej dołączyła do nich znaczna grupa Niemców, głównie wojskowych i urzędników, w której było wielu przedstawicieli wyznań protestanckich. Powstał w ten sposób swoisty konglomerat narodowościowo-wyznaniowy, który bez wątpienia ujemnie wpływał na życie religijne katolików.
W tym trudnym czasie, tak wymagająca parafia potrzebowała roztropnego i doświadczonego zarządcy. Te wymogi spełniał ks. Antoni Kwolek, proboszcz jasielski od 1937 r. Kapłan ten dobrze znał realia swej parafii, gdyż pracował w niej od 1905 r., najpierw jako wikariusz, a później - katecheta. Podczas okupacji pełnił nadto obowiązki dziekana jasielskiego. W pracy duszpasterskiej wspierali go wikariusze i katecheci oraz zakonnicy z miejscowego klasztoru franciszkanów. W duszpasterstwo według możliwości włączali się również mieszkający w Jaśle księża emeryci. Na terenie parafii znajdowały się nadto 4 placówki zakonne, męska i 3 żeńskie, a mianowicie: Franciszkanów Konwentualnych, Służebniczek Dębickich, Szarytek i Wizytek. Franciszkanie zajmowali się głównie posługą duszpasterską, jak szafarstwo sakramentów świętych oraz głoszenie słowa Bożego, Służebniczki prowadziły ochronkę, Szarytki posługiwały w szpitalu powszechnym, a Wizytki - jako zakon kontemplacyjny - oddawały się życiu duchowemu i modlitwie
Życie religijne jasielskich katolików koncentrowało się przede wszystkim w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w kościołach zakonnych - Franciszkanów i Wizytek, a także w kaplicach - cmentarnej, gimnazjalnej, więziennej, szpitalnej, zakonnej Sióstr Służebniczek oraz publicznej w Niegłowicach. Przy czym należy tu nadmienić, iż duchowieństwo parafialne posługiwało głównie w kościele farnym, w kaplicy w Niegłowicach, w kaplicy więziennej i cmentarnej. W pozostałych obiektach służbę Bożą sprawowali katecheci bądź zakonnicy.
Wspomniane okoliczności stanowiły tło pracy kapłańskiej ks. Findysza na jego nowej placówce. Oczywiście, dochodziły jeszcze do nich realia związane z okupacją niemiecką. Otóż, parafia jasielska położona na terenie Generalnego Gubernatorstwa, administracyjnego tworu okupacyjnego, podlegała stosowanej w nim niemieckiej polityce wyznaniowej, która w praktyce doprowadziła m. in. do zawieszenia działalności organizacji katolickich, zakazu używania w Liturgii pieśni i modlitw, kojarzących się z polskością, czasowego zamykania świątyń, redukcji niektórych świąt oraz ograniczeń w katechizacji. Ostatnie dotyczyły przede wszystkim szkół średnich. Poza tym można było bez większych utrudnień pełnić posługę duszpasterską, czyli celebrować Mszę św., odprawiać nabożeństwa, udzielać sakramentów św., głosić słowo Boże na ambonie i w szkole. Z tych możliwości w pełni korzystano w parafii jasielskiej, o czym może świadczyć dość znaczna liczba osób przystępujących w tym czasie do Komunii św., np.. w 1941 r. było ich ponad 40 tys. Każdego roku urządzano też nabożeństwo czterdziestogodzinne. Fakty te świadczą, iż duszpasterze jasielscy starali się w tych nadzwyczajnych warunkach pełnić swoją zwyczajną posługę.
Zważywszy na zaangażowanie i gorliwość, jaką ks. Findysz przejawiał na wcześniejszych placówkach można wnosić, iż w podobny sposób pracował w Jaśle. Miał więc znaczny udział w efektach posługi duszpasterskiej. Mimo wielu obowiązków, znalazł on czas na przygotowanie do egzaminu proboszczowskiego. Zaliczył go w dniach 17-18 kwietnia 1941 r. Dało mu to na przyszłość podstawę do ubiegania się o urząd proboszcza. Wkrótce okazało się, że nie była to bardzo odległa perspektywa, bowiem już 8 lipca 1941 r. otrzymał nominację na administratora parafii w Żmigrodzie Nowym.

cdn.