Przeżywamy Wielką Nowennę przed setną rocznicą objawień Matki Bożej w Fatimie w 2017 r. Na całym świecie, a także w Polsce, zauważa się wielkie zainteresowanie przesłaniem Maryi z 1917 r., jakie zostało przekazane małym dzieciom, pastuszkom - Hiacyncie, Franciszkowi i Łucji w Cova da Iria.
Powstają stowarzyszenia, grupy modlitewne i apostolskie. Jedną z takich grup jest „Biała Armia”, której celem formacyjnym jest przygotowanie dzieci do poświęcenia Niepokalanemu Sercu Maryi. Pierwsze grupy, dla których wzorem stały się święte dzieci z Fatimy, zaczęły powstawać we Włoszech już w 1972 r., zapoczątkowane przez kapucyna o. Andrea d’Ascanio. Obecnie znane są już na całym świecie.
Od 13 maja 2009 r. w Wielką Nowennę wpisuje się również parafia Komarów. Tego dnia miała miejsce intronizacja figury Matki Bożej Fatimskiej w kościele parafialnym. Odtąd każdego 13. dnia miesiąca (do października) odbywają się Nabożeństwa Fatimskie z procesją, gromadzące wielką liczbę wiernych, także spoza naszej miejscowości. Każdego dnia przed Mszą św. wieczorną odmawiany jest Różaniec.
Od września rozpoczęły się spotkania najmłodszych dzieci w duchu „Białej Armii”. Na spotkaniach dzieci poznają treść objawień fatimskich, uczą się umiłowania modlitwy różańcowej, uczą się naśladowania Maryi i świętych pastuszków, a pod przewodnictwem Pani Basi uczą się nowych piosenek sławiących Maryję.
W niedzielę, 21 marca, po kilku miesiącach formacji, na uroczystej Mszy św. dziewczęta z „Białej Armii” otrzymały poświęcone przez Księdza Proboszcza pelerynki maryjne, będące zewnętrznym znakiem przynależności do tej grupy formacyjnej. Odtąd dziewczynki będą uczestniczyć w swoich strojach nie tylko na Nabożeństwach Fatimskich jako „orszak” Maryi, ale również w procesjach i nabożeństwach w ciągu roku liturgicznego.
Życzymy „Białej Amii” z Komarowa wielkich zwycięstw nad szatanem poprzez żarliwą modlitwę i dziecięcy apostolat.
Wędrówka od góry Hor ku Morzu Czerwonemu prowadzi na drogę okrężną, bo ziemia Edomu zamyka przejście. Lud traci cierpliwość. To późna faza pustyni. Zmęczenie szybko zmienia się w szemranie. Powraca zdanie: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli?”. Pojawia się też pogarda dla manny: „pokarm mizerny”. Tekst odpowiada obrazem, że Pan zsyła węże „o jadzie palącym”. W hebrajskim stoi tu słowo powiązane z rdzeniem „palić” (śārāf), stąd tradycyjne „węże serafiny”. Ukąszenie obnaża bezradność. Wyznanie winy brzmi krótko: „Zgrzeszyliśmy”. Mojżesz modli się za lud. Odpowiedź Boga zaskakuje. Wizerunek węża ma stanąć wysoko na palu. Hebrajskie „sztandar, znak” to nēs. Wzrok podniesiony z ziemi przestaje krążyć wokół zagrożenia. Spojrzenie staje się aktem posłuszeństwa wobec słowa Boga. Nie ma tu miejsca na magię przedmiotu. Księga Mądrości dopowie później, że ratunek przychodzi od Boga, a znak jedynie kieruje ku Niemu (Mdr 16,6-7). Równie ważna pozostaje historia po latach. Król Ezechiasz rozbija „węża miedzianego”, bo lud pali mu kadzidło (2 Krl 18,4). Znak łatwo przechodzi w kult rzeczy. W samym brzmieniu hebrajskim pojawia się gra słów: wąż (naḥāš) i miedź (neḥōšet); stąd nazwa „Nehusztan”. Najstarsza lektura chrześcijańska widzi w tym typ krzyża. Justyn Męczennik łączy węża wyniesionego na palu z tajemnicą krzyża w „Dialogu z Tryfonem” (rozdz. 91). Augustyn, komentując słowa Jezusa o wężu z pustyni, tłumaczy ukąszenia jako grzechy, a węża wyniesionego jako śmierć Pana, na którą patrzy wiara.
Wizyta Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej 13 kwietnia 1986 r.
13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy – przypominają biskupi w Liście Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej.
Biskupi zaznaczyli w Liście, że wizyta w rzymskiej Synagodze nie byłaby możliwa, gdyby nie przyjęcie przez Sobór Watykański II, 8 października 1965 roku, deklaracji „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącej o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. „Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze” – przypominają biskupi i cytują je: „Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, lecz w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”.
Krzyż na Giewoncie w Tatrach zostanie symbolicznie oświetlony na jedną minutę w rocznicę śmierci św. Jana Pawła II. Światło uruchomią zdalnie 2 kwietnia o godz. 21.37 pracownicy Tatrzańskiego Parku Narodowego.
Decyzję w tej sprawie podjął dyrektor TPN Szymon Ziobrowski po konsultacjach z radą naukową parku – ciałem doradczym złożonym z ekspertów i osób związanych z regionem. – Iluminacja będzie miała charakter symboliczny jako odpowiednik minuty ciszy. Zostanie przeprowadzona przez Tatrzański Park Narodowy i pod jego bezpośrednim nadzorem – przekazał dyrektor.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.